Op de valreep...

... van een dag vol gedichten. Ik hou van Herman de Coninck. Niet van de man zelf, ik kende hem niet en ik denk niet dat Kristien dat leuk zou gevonden hebben. Maar ik hou van de trieste klank in zijn gedichten. Zoals deze die hier in sluipt. Zelfs al is het al bij al toch goed.

Het liefste wat ik heb is elf geworden.
Feestje. Daarna ging het liefste wat ik heb
naar huis met het liefste wat ik had.
Het kleine meisje met het grote.
Ik met mezelf. Zo vrolijk.

Want het is goed om ooit
iets te hebben gehad.
Het is beter dan nooit
iets te hebben gehad.

Daar gaat ie weer...

Hier zit ik nu thuis, terwijl ik naar de les wou gaan. Ik kreeg een beetje van een buikpijntje toen ik naar huis wou gaan na het werk. Ik bedacht nog wat ik zou gaan eten. Toen ik thuis kwam, was het precies niet meer nodig. En nu zit ik strategisch tussen de twee toiletten in te hopen dat het over gaat. Getver.

Eigenlijk wou ik het hebben over nieuwsgierigheid. Dat was sinds gisteren het plan, maar ik deed niet lang genoeg van computeren gisteren, dus moest het vandaag. Ik hou het dus tegoed.

Lezen

Ik lees graag, heel graag zelfs, alleen kom ik er soms niet toe. En daarenboven moet het snel gaan, ik ben dan ook niet zo geneigd tot het opnemen van moeilijke literatuur en zwaarwichtige boeken. Ik ben ook niet geneigd tot het lezen in een vreemde taal, want dat gaat mij te traag. Zelfs facebookberichten in het West-Vlaams, daar begin in niet aan. Te lastig om om te zetten in mijn hoofd. Mijn absoluut favoriete boeken zijn trouwens kunst-, architectuur- en fotoboeken. Kijken zonder veel tekst. Love it. Maar het ging over lezen.

Een bijkomend fenomeen aan het-moet-rap-gaan, is dat ik de namen zelden lees. Ik herken ze op het zicht, maar ik registreer ze zelden. Zeker moeilijke namen gaan er nooit in. Idem voor streken, steden, landen en consoorten, al kan mijn totaal gebrek aan kennis en interesse in aardrijkskunde daar aan de basis liggen. Ik constateer vaak dat ik, na het lezen van een boek, zelden tot nooit weet hoe de personages heten en weet amper waar het zich afspeelde.

Vind ik dat lastig? Neen, natuurlijk niet, ik doe het al mijn hele leven zo. Ben ik oppervlakkig? Neen, natuurlijk niet, ik ben gewoon... lui.

Al vind ik de verklaring dat ik een visueel geheugen heb eigenlijk toch wel iets aangenamer. Ik gebruik dan ook deze. Altijd interessant om er beter uit te komen, denk ik dan.

Dag sneeuw!

Sta mij toe om van driewerf hoera te doen. Het dooit, ik zie de druppels vallen van mijn krakkemikkig afdakje boven mijn achterdeur. Het ding bezorgde mij de laatste week een paar keer bijna een hartverzakking toen ik mijn achterdeur open deed en het van krkkkrggggkrrkkk tegen de bovenkant van de deur deed. Mijn deur gaat naar buiten open, don't ask why, ik heb werkelijk geen idee.

Nu blijft het wachten op afwaswater uit de keukenkraan. Lekker warm afwaswater dat ik niet naar boven moet halen. Ik laat mijn afwas maar fijn tot morgen staan. Of overmorgen. En dan, dan mag de wasmachine ook weer in actie. Want het is allemaal tof en wel als uw moeder uw was doet. En droogt. En plooit. En strijkt. Allemaal heel fijn en mooi meegenomen, maar 't is toch gemakkelijk als ge uw was in uw machine kan stoppen en die kan laten draaien als ge wilt. Ha. Blij met de kleine dingen in het leven. Herinner mij eraan als ik weer ga zagen dat ik moet wassen en strijken. Ik verwacht minstens een 'wees blij dat uw kranen niet bevroren zijn, Elke!'

Ik ben kinderlijk verzot op sneeuw, maar aangezien zelfs de kinderen het hebben gehad, voel ik mij niet schuldig. Ik heb het gehad. En nog geen klein beetje. Dag sneeuw. *wuift*

Brand in Mokum

U wil iets bijleren op dit eigenste moment. Wel, zet u en lees verder. Al vertel ik sommigen misschien niks nieuws.

Toen wij deze middag tijdens het eten met een aantal collega's over het geweldige West-Vlaamse dialect hadden in zal zijn facetten (lees: streekeigenheid), Moest ik ineens aan iets denken. Een collega vertelde dat hij als Limburger in een ver verleden (wij worden oud, meneer, mevrouw) op kot zat met 6 West-Vlamingen. Een aantal daarvan kwamen uit andere delen van de Westvlaanders en die spreken dus, as we know, een ander getint dialect. Bleek dat de Limburger als vertaler moest optreden soms omdat hij wel al die dialecten begreep wegens zware inspanningen in het begin. Dit bracht mij bij mijn studententijd, want ik had zo'n Oostvlaamse vertaalster. En via mijn studententijd, kwam ik bij mijn jeugdbewegingstijd terecht.

Dit vertelseltje neemt een andere wending, want deel 1 heeft absoluut niks met deel 2 te maken. Ik mag dat. Het is mijn blog.

Jeugdbeweging staat deels gelijk aan zingen. Of in mijn geval: proberen niet al te veel uit de toon te vallen. Letterlijk. Gelukkig zijn er liedjes als 'Brand ik Mokum'. Dat is niet moeilijk en wegens het canongedoe valt vals niet zo geweldig op. Maar, dacht ik vanavond bij het afwassen (jawel): wat is Mokum eigenlijk en vooral: waarom is daar geen water? U begrijpt dat ik wegens de nog steeds bevroren waterleidingen momenteel een hogere interesse heb voor water. En zeker voor plaatsen waar geen water is. Mokum zou wel eens de keuken kunnen blijken.

Aber nein: Mokum blijkt Amsterdam te zijn. Werkelijk. Weetje nummer 1. Maar waarom is er daar dan geen water? Wel, hier komt weetje nummer 2: het originele nummer gaat niet over Amsterdam maar over Londen. En zoals wij allen weten (en ik vooral omdat het mij in de architectuur door de strot werd geduwd): Londen had een groot tekort aan bluswater tijdens de grote brand in 1666. Het origineel klinkt aldus alzo:

London's burning, London's burning!

Fetch the engines, fetch the engines!

Fire! Fire! Fire! Fire!

Pour on water, pour on water.

Et voila. U hebt weer bijgeleerd. Daar zal u wel aan denken, als u nog eens van Brand in Mokum zingt.
En laat ons vooral hopen dat het internet ons niks wijsmaakte vandaag.

To do

Haar wassen, brood halen, bril kuisen, tanden poetsen, stoppen met internetten, gaan werken.

NU!

Een sneeuwige zondag

Wij gingen voor een sneeuwman vandaag. Helaas besliste de sneeuw daar anders over: ze plakte niet. Ik had er verdorie beter één uit de resten ijsbrokken van de voorbije week gehakt, dat zou meer effect gehad hebben. Maar ge krijgt die knopen voor de ogen daar dan niet zo goed ingeduwd, en ogen uithakken dat gaat me wat te ver. Toen deden we van sneeuwballen gooien, maar dat ging ook niet, want aja, dat sneeuw plakte niet. We deden toen maar van sneeuwruimen op het voetpad, want dat moet. Dat er nu verdorie niks meer bij durft vallen vannacht, want ik begin het toch wel zat te worden nu. En mijn zout is bijna op.

In de uren daarvoor deed ik niks. Ik sleur tegenwoordig afwasgewijs eerst water van de eerste verdieping naar omlaag. Dat is een beetje onnozel, uw afwasteiltje vullen aan het bad, maar het werkt wel. Veel keus heb ik niet: het is dat of mijn servies kapotgooien en in de vuilniszak stoppen. Maar dat mag niet, de vuilnismannen houden daar niet van. En terecht, ik zou een anders kapot servies ook niet willen hebben. Voor hetzelfde geld krijg je de stukken in je gezicht.

Bon, water boven halen, afwassen en ondertussen de waterkoker nog wat laten stomen. Zodoende raken wel we 't eind den afwas met warm water. Na al dat vermoeiend werk, vond ik dat ik wel iets verdiend had, dus ik deed -zoals al gezegd- niks. Ik nestelde mij in de zetel met de dvd-box van The Bridge. Geleend van iemand die ik The Killing ooit leerde kennen. Ik wist dus wat er te gebeuren stond: verslaving alom. Naar The Killing keek ik tot een gat in de nacht, dit hier is iets beter, maar dan enkel maar omdat ik nu wat ouder en wijzer ben. Ik heb natuurlijk alweer een die-is-de-moordenaar-theorie (niks menselijks is mij vreemd) die van aan geen kanten zal kloppen. Mijn voorspellende gaven zijn niet erg groot. Ik hou u op de hoogte. Nog 8 uur te gaan. Het zal niet voor vanavond zijn.