27 januari 2014

Een hoera voor de takeldienst

Bon. We zijn er nog niet door, dus er komt nog een weekje bij. Hopelijk dit keer met een goed eindresultaat, namelijk dat ik volgende week weer kan gaan werken. Dat zou aangenaam zijn. In afwachting hou ik mij in stilte bezig.

Ik schreef mij in voor de photo-challenge. Een schoon woord om te zeggen dat ik, samen met nog heel wat bloggers, op initiatief van Nachtbraker in 2014 elke week een foto ga nemen van mijn eigen stad. Meer info en deelnemers: hier. Ik loop dus al weken achter, buiten raken om foto's te nemen, is precies niet echt mijn prioriteit op dit moment. Als dat zo blijft doorgaan, zal ik maar beter hier binnen beginnen. Dat is misschien een goed plan. Voor morgen.

Dit weekend reed ik op mijn dooie gemak met mijn auto naar mijn lief. Hij heeft namelijk een bad met een kraan die werkt. Ik heb ook een bad met een kraan die werkt, maar er komt geen warm water meer uit. Dat is een beetje onhandig, dus ik ging bij hem een bad nemen, hij ging lekker koken en daarna zouden we een concert meepikken. Een zittend concert, godzijdank, ik denk eigenlijk niet dat een staand gelukt zou zijn. Het was heel mooi en een overduidelijke aanrader, dat leest u hier. Dat ik achteraf weer hondsmoe was en zondagnamiddag enkele uren moest slapen, nam ik er dan maar bij.

Maar goed, ik dwaal af. Ik reed dus op mijn dooie gemak naar het lief. Amper 10 minuten op weg kreeg ik iets waar ik niet van hou: een mededeling van mijn auto. Als uw auto begint te praten, dat is op zijn minst een signaal om wantrouwig te worden. Dat ik onmiddellijk moest stoppen en koelvloeistof moest bijvullen, zei hij. Dat is een beetje onhandig als je net op de verkeerswisselaar zit en geen koelvloeistof bij hebt, maar daar had hij geen oren naar. Ik dus tot aan de eerst, gelukkig dichtbij zijnde, afrit. Omdat ik daar al eens woonde, wist ik ook den Brico zijn. Deze handige Harriette weet een klein beetje van wanten en slaagde er ook in de koelvloeistof op de correcte plaats te laten belanden. Na het afkoelen, jawel. Hoe fantastisch is dat wel niet. En al die mannen die op de parking, als je daar met de motorkap open staat komen vragen of je hulp nodig hebt, niet te schatten. Welgeteld NUL. En dat terwijl ik graag eens wou stoefen dat ik het wel kon. Damn.

Anyway: so far, so good, ik weer op weg. Nog geen 10 minuten later, net voorbij een afrit, weer hetzelfde spelletje. Toen begon het mij toch te dagen dat het niet echt ging lukken om ter plaatse te raken met de voorraad koelvloeistof die ik ondertussen mee had. Gelukkig ben ik lid van de wegenwacht, mijn geschenk uit de hemel. Om een lang verhaal kort te maken: ik werd binnen de 10 minuten opgetakeld (op de autosnelweg hebt u voorrang, mevrouw), naar een veilige plaats gebracht (niet in uw wagen blijven zitten langs de autosnelweg, mevrouw, ga achter de vangrail staan) en werd het euvel echter niet verholpen. Een specifiek stuk kapot. Maar goed, we wisten toch al wat het was. En toen mocht ik een jongensdroom beleven: ik mocht mee in de takelwagen tot aan mijn garage. Helaas ben ik geen 6-jarige jongen, maar een 43-jarige vrouw, maar goed, het was een sympathieke mens en ik zat toch maar in een takelwagen. Het is eens iets anders. Ik kreeg achteraf een sms om te vragen hoe ik de service vond. Ik heb een 10/10 gegeven omdat meer dan 10 niet kon.

Diezelfde avond mocht ik mij dus weer aan mijn lavabo wassen en aten we frieten van 't frituur. Maar dat was ook goed. Van uitstel kwam geen afstel.

27 opmerkingen:

  1. Er zijn (welhaast) geen ridders meer, mevrouw. Gelukkig weet jij van wanten. 10/10.
    Een auto die om afkoeling vraagt met dit weer? Kontekraafs, zeg ik u!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij had zeker een hulpeloze vrouw de ridderlijke aandacht gegeven. Anderzijds: ik was niet hulpeloos natuurlijk ;-)

      Verwijderen
  2. dat is gewoon een keispannend avontuur!!! of toch keiplezant verteld :-)
    wij probeerden een paar jaar geleden eens te liften (ik ben maar een paar jaar ouder dan jij), als aspirant in de chiro (18 jaardus) konden we de auto's uitkiezen, dat was van: neeje den diene niet, wat nen ouwen bak, daar diene coole, we pakken diene
    maar op de leeftijd van "de veertig voorbij" stopte er gewoon geen kat meer....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. en ook genen auto

      Verwijderen
    2. LOL. Liften heb ik nooit gedaan, dus ik kan er niet van meespreken. Als ze als niet stoppen om te helpen bij pech, dan vrees ik het ergste ;-)

      Verwijderen
  3. Moet je eens een band vervangen op de parking van je werk en al je collega's staan aan het venster te kijken en geen één die komt helpen ! En ik was toen nog jong en slank. ;-)
    Hopelijk is het vlug en goedkoop hersteld.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo'n 180 euro. Maar zonder ging ook niet, natuurlijk. Toffe collega's heb jij daar, zeg!

      Verwijderen
  4. Handige Harriette! :) Goed geprobeerd toch. En weer een verhaal om te verstellen (schrijven)!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben een beetje handig, maar niet genoeg naar mijn zin ;-)

      Verwijderen
  5. Reacties
    1. Oh zeg, ik had het niet eens gezien :-D

      Verwijderen
  6. En hopelijk valt de rekening voor het herstellen nu nog mee.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo'n 180 euro. Nuja, zoals ik hierboven al zei: zonder ging toch niet. En het kon erger.

      Verwijderen
  7. Zo, dat heb je toch maar mooi meegemaakt. Twee klappers op één dag :D
    groetjes Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mocht Chantal (Acda) weten wat je allemaal hebt doorstaan vooraleer je van haar concert genoot, had ze je misschien wel een dikke knuffel gegeven ;-)

    (nu heb ik dat dan maar gedaan)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En mij opgehaald! Goud waard :-)

      Verwijderen
  9. Wanneer ik pech heb met de fiets zijn er ook nooit knappe blondines die spontaan stoppen om mij te helpen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Van vrouwen is het nochtans geweten dat ze handig zijn als het over fietsen herstellen gaat ;-)

      Verwijderen
  10. Amai, ik doe het u niet na, dat met die koelvloeistof. Volgens mij bestaat er vast wel eens studie waaruit blijkt dat gescheiden vrouwen veel beter hunne plan kunnen trekken dan getrouwde.
    Enne...rust nog goed opdat ge zelf niet getakeld moet worden als ge weer terug aan 't werk zijt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is echt niet moeilijk; staat in het boekje. Je moet natuurlijk wel eerst het boekje weten liggen ;-)
      Mjah, daarover moet ik nog eens iets schrijven (over dat optakelen van mijzelf).

      Verwijderen
  11. Ik weet niet bij welke wegenwacht je bent aangesloten, maar misschien betaal ik de factuur van de takeldienst wel :-) Tevreden klantenverhalen zijn altijd leuk om lezen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De VAB. Zit ik nu goed? ;-)
      Trouwens ook vandaag nog eens tevreden geweest, want ik stond weer in panne. Klein dingske maar, maar je moet het weten natuurlijk. Ik heb weer een 10/10 gegeven.

      Verwijderen
  12. Tip: Als je keihard roept 'Wie wil er een gratis pint verdienen?' lopen ze elkaar omver om je te helpen, zelf meegemaakt met een platte band: Dichtsbijzijnde cafe binnengesneld met bovenstaande vraag: in 10' stond het reservewiel erop en ik had nog altijd propere handen. ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is een goeie tip als het om een band verwisselen gaat, daar ga ik zelf niet aan beginnen. ;-)

      Verwijderen
  13. In een takelwagen zitten is een jongensdroom van je? Hmm, ik heb wel andere dromen, moet ik zeggen. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb geen jongensdromen, ik kan mij alleen inbeelden dat het één zou zijn. Eén van de vele, uiteraard ;-)

      Verwijderen