Back in time

Het is zover, we zijn met zijn allen zo'n 30 jaar teruggekeerd in de tijd. Denk dat tablets, smartphones en computers weg en we zijn weer waar we toen waren: de moeders naaien zelf de kleren, blijven zoveel mogelijk thuis en de pubers dragen skinny broeken en wijde pulls en t-shirts. De ouders krijgen de kriebels van de muziek van hun kinderen (en ja, ik dacht ook dat mij dit nooit zou overkomen, ik-verdraagzame-moeder) en de kinderen krijgen de kriebels van de muziek van hun ouders. Het enige verschil is dat deze moeder hun muziek soft vindt en zij moeders muziek hard. Er is toch iets veranderd in die 30 lange jaren.

Voor de rest blijven de pubers gezusterlijk ruzie maken. Mijn vrouwelijke collega's en vriendinnen met zussen beamen het. Kat en hond in de pubertijd. Ik kijk al uit naar een paar jaar verder, serieus waar. Maar nu ook weer niet al te hard, want zelfs pubers zijn zo lief, meneer, mevrouw. Ik kreeg vandaag te horen dat de ene vriendin thuis alles mocht. De andere mocht bijna niks. Ik was de middelmaat. Daar was ik maar even blij mee, met de middelmaat zijn. Wie had dat ooit gedacht. Ik ben een middelmatige moeder in het toestaan van dingen. Mooi is dat. Ik kan mij niks beters indenken. Ik zal er ook maar van genieten voor zolang het duurt. Voor je het weet, zit je weer in het verkeerde laatje.

Ik onthoud alvast dat ik al mijn kleren op de zolder leg en spaar voor binnen 30 jaar. Ik doe hetzelfde met die van hen. Kunnen ze het weer aan de volgende generatie doorgeven.

Toch spijtig dat die gruwelijke kapsels in de jaren '80 blijven hangen zijn. Dat had er ook nog mooi bij gepast, bij die kleren. Maar misschien is het op komst. De mode-industrie heeft dat natuurlijk allang gepland. Coming our way in 2015. Wait and see. En hou uw potje extra strong gel maar al klaar.

Wat at u die tweede maandag van de paasvakantie?

U hebt vermoedelijk geen idee, maar ik weet het nog. Wij aten veel te veel dessert, zowel in de namiddag als na het eten zelf en wij aten tajine. Of toch wat erin zat. Ik vond het lekker, al is er wel meer smaak met lamsgehakt. Maar het moest veggie. Zodoende.

Zij, zij, zij en zij waren er. Zij was jammerlijk afwezig omwille het 'knuffelen van haar wc-pot', zoals ze zelf heel plastisch uitdrukte. Een mens zou voorwaar nog willen om het nog eens mee te maken, tot je hoort wat het is. U leest het hier. De lust in wc-potknuffelen zal snel over zijn.

Eigenlijk werd door Ruimtevisser al uitvoerig beschreven hoe het was. Het is wat onzinnig om het te herhalen als iemand het zo goed uitlegt, dus ga lezen, zou ik zeggen. En weet dat het goed wat. Meer dan goed. Ontzettend geestig.

Een nieuwe afspraak is in de maak. Dat wordt barbecue. Veggie. Ik ben al benieuwd.

En wat eet u volgende week maandag?

In de tijd dat ik chips als avondeten at (niet elke dag uiteraard), woog ik 7 kilo minder dan nu. Dat betekent toch al iets, zou een mens denken. Ik at dus vanavond chips als avondeten. Zo. Dat zal ze leren. Gelieve niet te vragen wie 'ze' is. Dank u.

Maandag heb ik een huis vol vrouwen. Mogelijks ook vol kinderen, maar dat weet ik nog niet. En met 6 vrouwen zit mijn huisje al behoorlijk vol, ja. We zullen koken. Goed ja, we zullen voornamelijk de oren van elkaars hoofd kletsen en wat groenten in stukskes snijden, maar officieel heet het koken. Iets met recepten doorgeven en van vegetarisch doen. Al was ik al van plan om voor de niet-veggies (zoals ik dus) iets bijhorends klaar te maken, maar dat zal vermoedelijk niet mogen. Of ik kan het niet vragen en misschien komen ze hier niet lezen en kunnen ze het niet komen verbieden. IJdele hoop, fluistert een stemmetje in mijn achterhoofd.

Het probleem is alleen: ik weet nog niet wat ik moet klaarmaken. Op zich is dat geen probleem, ik ben zo van korte termijn planning. Van zeer korte termijn planning. Concreet betekent dat dat ik maandagmorgen boodschappen ga doen met het lijstje dat ik ten vroegste zondagavond ga maken. Ook als ik bezoek heb, ja. Zo ben ik.Tenzij ik tajine ga maken, want dan moet ik mijn tweede tajine nog 24 h in 't water leggen. Vooraleer in er weer één zonder bodem heb. Dat van die ezel, u weet wel.

Levensecht

Dromen, ik doe het niet zoveel (of weet het meestal niet meer), maar als het moet, kan ik het levensecht. Vooral als het over overleden mensen gaat, zot genoeg. In mijn dromen zijn ze niet dood, dan praten ze tegen mij. Ik had het al voor een aantal maanden nadat mijn grootmoeder overleed. Ze kwam in mijn dromen tegen mij praten. Serieuze dingen, ik denk niet dat ze ooit in haar leven zo'n serieuze dingen zei tegen mij. Bizar. Meermaals kwam ze langs bij nachte en toen ik wakker werd, was ik er dagen niet goed van. Niet als in: ziek, maar als in: nadenkend.

Sinds het overlijden van mijn collega, bijna leeftijdgenoot, zijn er meer dan twee maanden verstreken. Het besef dat ze er echt niet meer is, sijpelt langzaam door. Heel langzaam weliswaar. Maar sinds vorige week droom ik weer. De eerste was wat vaag, maar die van vorige nacht was levend en wel. Zo levend dat ik even moest nadenken toen ik wakker werd. Helaas, ze is er nog altijd niet meer. In mijn droom zei ze nochtans: 'Elke, ik heb maar een week meer'. Weerom zot genoeg, omhelsde ik haar huilend. Ik had toen moeten weten dat het niet echt was, wij huilden niet samen, wij lachten en waren optimistisch. Zelfs bij de (echte) 3 tot 6 maand was zij optimistisch. Wij wat minder, maar dat zeiden we niet, we waren optimistisch mee. Dat wou ze graag.

Maar nu komt ze al eens langs bij nachte. Ik vind dat niet griezelig, het is om één of andere reden wel fijn, dat napraten. Er valt nog wel één en ander te zeggen.

Hip

Ik kocht zo'n half jaar geleden een blender. Ik keek daar al jaren naar, maar kocht er geen. Geen plaats, te duur, teveel afwas, weetuwel. Maar toen zag ik er eentje in het Kruidvat staan en die was niet duur. Mijn waterkoker kookt toch ook al lustig zo'n jaar of 8 en hij komt ook uit het Kruidvat, ik wou het gokje wel wagen. Dus ik nam hem uit de doos, waste hem af (het zijn afwasdialogen voor iets natuurlijk) en zette hem in de kast. Achteraan in de kast, daar waar nog een plaatsje is tussen de twee krommingen van de potten (ene stapel) en pannen (andere stapel). Daar bleef hij staan tot de dochter hem ontdekte. De smoothiemaker was geboren. Ze heeft nog een maand of twee moeten wachten vooraleer we eindelijk eens zo slim waren om op een weekdag er aan te denken dat we veel fruit nodig hadden, maar ondertussen zijn we zo ver geraakt.

Al twee maal maakten we smoothies. De spits werd afgebeten door de dochters. Het sapje kon net door een rietje en er werd besloten de tweede maal meer versgeperst fruitsap bij te doen. De tweede maakte ik. Ze beweerden dat hij toch iets minder stevig was, maar ik geloof er geen snars van. Onze smoothies zijn eetbaar. Met een lepel. Vroeger heette dat gewoon fruitpap. Nu zijn we hip.

Die avond op de trein.

Het komt al eens voor dat ik voor het werk naar Brussel moet, maar vandaag mocht ik. Ik had een collega die ons verliet en dus ging ik haar nog even opzoeken (en een glaasje wijn drinken). Het komt blijkbaar niet zoveel voor dat ik op vrijdag naar Brussel moet, want het fenomeen van vandaag was mij iets vreemder: studenten op de vrijdagavondtrein.

Ik had liggen dutten tussen Brussel en Gent. Dat lag uiteraard niet aan de wijn. Het beste bewijs is dat ik in het doorgaan ook lag te dutten en toen was er geen sprake van wijn geweest. Anyway: het was een geluk dat ik niet tussen Gent en Brugge wou dutten, want daar zou ik lelijk bedrogen uitgekomen zijn. Er werd duchtig naast mij gebabbeld. Op zijn students. Over bier en (andere) drank, over uitgaan, over dat er moest geleerd worden maar dat het er niet van kwam, over dronken zijn en over het gevaar van op je bakkes krijgen. Verbazingwekkend weinig over school eigenlijk. Al mocht dat omwille van de vorige misschien niet verbazen.

Het was niet dat ik mij ergerde eigenlijk, ik vond het ontzettend amusant. Ze zullen het vermoedelijk niet gemerkt hebben, maar ik ben tussen Gent en Brugge geen 5 blz. verder in mijn boek geraakt. En toen viel mij met de kracht van een blikseminslag binnen dat mijn oudste dochter binnen 4 jaar daar ook wel eens zou kunnen zitten. En over uitgaan en drinken en nietoverschool zou praten. En over hoe chill alles wel is. Chill ja.

Owmygod dacht ik. Maar die uitroep zal vermoedelijk al uit de mode zijn.

Ongepast drankje

Wel, dacht ik, als de lente niet naar Elke wil komen, dan gaat Elke naar de lente. Niet reisgewijs, mijn financiën laten dat niet toe, ik doe dat anders. Ik trek mijn frigo open en haal er de fles sangria uit die vorig jaar niet leeg raakte wegens dat ik die nog halfweg de herfst open deed. En zo midden in de winter smaakt dat niet zo geweldig. Nu ook niet, maar ik volhard in de boosheid. Mooi weer zal het worden! Daar heb ik zelfs een verdomme voor over. Dat het lente gaat worden. Verdomme.