Round Robin (3)

De derde ronde.

op de foto's slechts fragmenten. Het moet immers een verrassing blijven voor de ontvangers.

Round Robin (2)

De tweede ronde.

op de foto's slechts fragmenten. Het moet immers een verrassing blijven voor de ontvangers.

Round Robin (1)

Het eerste rondje.

op de foto's slechts fragmenten. Het moet immers een verrassing blijven voor de ontvangers.

Het concept

Door de jaren heen komt een mens nogal wat mensen tegen. Zo leerde ik in de vorige jaren een groot aantal bloggers kennen, in levende lijve of niet. Eentje wel heel erg lijfelijk, maar dat las u hiervoor al. Een aantal zag ik nog nooit of nog maar één keer, maar dat betekent niet dat de band daarom minder groot is. Ondertussen ben ik als Vlaamse deel van een overwegend Nederlands groepje blogdames. U mag dat overwegend best wel breed nemen: ik ben de enige niet-Nederlandse. Dat was even wennen in het begin. Zoals u misschien wel weet, zijn Nederlanders veel meer open. Wat ik nog maar amper denk, hebben zij al gezegd. Soms is het uitermate grappig, soms is het even slikken, maar het is altijd een verrijking. Wat zijn ze fijn, mijn Nederlandse blogvriendinnen.

Iemand van het groepje kwam enige tijd terug met een leuk concept aanhollen. Nu zou ze dat niet meer doen, dat hollen, ze is immers net-niet-hoogzwanger. Daarom gaan wij ook over een weekje bij haar op bezoek. Omdat zij niet meer kan hollen.

Maar het concept dus. Dat heet Round Robin. Het is simpel: iedereen schaft zich een boekje aan, vult ongeveer 8 bladzijden (ik hou het meestal bij 6) en stuurt het op de afgesproken datum door naar de volgende. Bij mij wringt het schoentje al eens bij de afgesproken datum, want ik ben tegen dan meestal niet klaar. Al meermaals moest ik mij verontschuldigen bij de blogster na mij, maar ze mort niet (of toch niet luidop). Niettemin is het heel fijn om doen. U moet het ook eens proberen. Maar even niet met mij, we zijn nog maar halfweg.

Tien - tien - tien

Tien oktober 2010. Als dat geen gemakkelijke datum om te onthouden is. Ik wed dat velen die dag wilden trouwen, maar het vermoedelijk niet konden. Het was een zondag.

Die dag vertrok ik 's avonds bloednerveus naar zijn woonplaats alwaar hij voor mij zou koken. Dat hadden we afgesproken in de talrijke gesprekken vooraf. De nachten vol van slaapgebrek en adrenaline. Ik zou hem hoe dan ook zien op een huisconcert, maar dat was nog twee weken en het wachten was wat lang en hij kookt nu eenmaal graag. Ik kwam te laat. De zondagavondfile van de kust naar huis speelde mij parten.

En zo begon het. Wat moeilijk en onhandig in het begin, maar het houdt stand. Hij hielp me net over het randje van een depressie na een vorige breuk. Het goede randje, voor alle duidelijkheid. Voor het eerst kon ik het cliché 'lachen is gezond' als waarheid ervaren. Hij heeft me er helemaal bovenop geholpen. Soms ook weer onderuit, maar zo gaat dat in het leven. Ik doe dat ook al eens. Maar altijd weer bovenop. En daarom hou ik van hem. Maar natuurlijk ook omdat hij lief, leuk, interessant, grappig, luisterend, onderhoudend, sexy, schattig, tof, slim en omarmend is. En zo moet dat zijn.

5 minuten tijd

Misschien, dacht ik, moet ik mij maar gaan focussen op de leuke dingen. De dingen die ik nog wil doen als ik ooit eens 5 minuten tijd heb. Of iets langer liefst, in 5 minuten krijg ik nog niet eens mijn tafel opgeruimd.

Dit weekend keek ik verlangend naar een kalligrafieset. Dat ik dat ooit deed en daar tijd voor had, het lijkt amper nog te geloven. Misschien had ik toen nog geen computer en was het internet nog een onbestaand iets in mijn leven. Dat kan best, zo oud is het nog niet, mijn hedendaags favoriet tijdverdrijf. Maar die set dus. Mijn oude set heeft jammerlijk de geest gegeven en moet vervangen worden. Ik stond er dus mee in mijn handen. Er was de keuze voor goedkoop en iets duurder. Te duur vind ik not done. Ik koos uiteindelijk voor de goedkoopste, al zag de duurdere er wel uit alsof de greep beter zou zijn. Ik ben uiteindelijk blij dat de rij aan de kassa zo groot was dat ik terug naar boven liep om de set terug te leggen. Best nog even wachten. Maar niet te lang, het kriebelt immers.

Verder keek ik naar een cursus gidsen. Dat lijkt me wel fijn. Dus ik keek nog eens. En nog eens. Ik heb mij nog niet ingeschreven, maar ik ga er serieus over nadenken. 1 avond per week, wel drie jaar lang. Maar het lijkt me wel fijn om weer iets met mijn hoofd te doen en dingen te onthouden. Fijn om vrienden eindelijk eens te tonen wat onze stad in huis heeft. Tot nu toe weet ik meestal niks.

Maar eerst, eerst moet ik ruimte maken. In mijn kamer en in mijn hoofd. Zodat het stopt met tollen.

In het leven

De wereld gedraagt zich een beetje raar. Nadat ik mij laatstleden een bult schrok over een zwangerschap, ging al even laatstleden iemand dood aan de overkant van de straat. Hij was al anderhalf jaar ziek en wou het niet geweten hebben. Ging door tot bijna het laatste moment. Ik wist van niks. De zwangerschap was, op zijn zachtst gezegd, onverwacht. Zo had ik er al eentje dit jaar, dus het hoefde eigenlijk niet zo erg. Maar kom. Zo zie je maar.

Mijn hoofd tolt letterlijk rond. Een slaapgebrek probeert mij te nekken. Allerlei kleine onderhuidse dingen stapelden zich op, maar ik hoop dat het tij keert. Sommige dingen komen weer op zijn plaats terecht, anderen zullen nog even moeten wachten. Zo gaat dat in het leven.

Een aantal bekenden raakten weer alleen na een relatie. Het wordt er niet gemakkelijker op, zo met de jaren. Het klinkt als een belachelijk cliché, maar het is net zo dat het cliché ontstaat omdat het waar is. Het wordt er effectief niet gemakkelijker op met de jaren, dat opnieuw samen zijn. Ook zo gaat dat. In het leven.