Als ik nu nog 7 blogberichten schrijf dit jaar, dan zit ik aan een gemiddelde van 4 per maand. Niet vet precies. En zeggen dat er tijden waren dat ik in een ver blogverleden 3 berichten per dag wou schrijven en dat niet kon omdat anders niemand nog zou kunnen volgen. Overlopend van inspiratie. De tijden zijn veranderd. Of misschien is de tijd veranderd.
Naar het schijnt heb je, als je pensioengerechtigd bent, geen tijd meer over. Ik heb er nu al geen meer over, dus dat belooft. Misschien moet ik mijn aanvraag al indienen. Vermoedelijk zou ik niet veel meer doen dan nu het geval is. Al zou ik dan misschien wel tijd hebben voor mijn huis. Om het proper te houden bijvoorbeeld (hoe doet iedereen dat toch? En ja, ik ken mensen zonder poetsvrouw). Om te schilderen. Gaten in de muren op te vullen. Met mijn kinderen bezig te zijn (ah, die willen dat vermoedelijk niet meer). Eindelijk dat plan van de verbouwing te tekenen (het moest al klaar zijn). Om tijd te hebben voor mijn lief zonder elke keer te denken aan wat er nog van werk ligt te wachten in mijn huis.
Ik volgde een cursus time management. Op zich best wel interessant, maar niet alle tips vond ik zo geschikt voor een moeder met twee kinderen, een huis in afbetaling en een nog noodzakelijke verbouwing. Dienstencheques (ja, maar je moet ze toch betalen). Collect & go (ja, maar het kost meer). Tijdskrediet opnemen (yeah right, en wie zal de rekeningen betalen?). Soms denk ik dat het enige waar ik nog aan denk geld en tijd is. Al klopt dat niet echt. Ik denk zelfs aan dingen waar ik niet aan wil denken.
Soms denk ik dat het tijd is dat ik weer eens wat leuke dingen post. Vanaf morgen dan.
Beloofd.
26 december 2013
12 december 2013
U vraagt, wij draaien
Ik denk dat iemand die ongeletterd wanhopig is graag wil dat ik weer eens de virtuele pen ter hand neem: ik kreeg de vraag om 11 dingen over mijzelf te vertellen (ik vermoed dat het om dingen moet gaan die zo goed als niemand weet), 11 vragen te beantwoorden en 11 vragen door te geven aan anderen. Omdat het stokje een Liebster award heet (is er écht niemand die zich afvraagt waar dat vandaan komt?) en omdat de vrager mijn lief is en ik dus niet kan/wil/zal weigeren: zie zodadelijk. Omdat het de bedoeling is dat ik het ook doorgeef aan anderen die uiteraard zo sympathiek zullen zijn om het over te nemen (voelen we hier wat druk...?): bij overname is het de bedoeling dat je 11 dingen over jezelf vertelt, antwoordt op de onderste 11 vragen en zelf 11 vragen verzint voor degene aan wie je het doorgeeft. Nu dit klaar en duidelijk is, kunnen we van wal steken:
1. Ik hou er niet echt van om dingen over mijzelf te vertellen. Dat begint hier dus al goed. Ik kan uiteraard wel algemene dingen gaan vertellen, maar echt essentiële zaken hou ik liever voor mij en mijn naasten. Dit geldt niet alleen voor de blog, maar ook voor facebook en twitter. Meningen spuien, dat is voor anderen. Of misschien heb ik gewoon niks te zeggen.
2. Ik word deze maand 15 jaar moeder. Het is nog maar sinds kort dat ik mij niet om de zoveel tijd de bedenking: 'Moeder?! Ik?!' maak. Het onwerkelijkheidsgevoel was hier bijzonder groot. Dat ik een moeder kon zijn. De schrik sloeg mij bij wijlen om het hart ('ik kan dat niet'). Ik voelde mij zelf nog een jonkie. Die tijd is echter voorbij: de bijna-15-jarige zal mij in haar 16e levensjaar inhalen qua lengte. Qua wijsheid nog niet, maar dat is natuurlijk iets wat ik alleen weet. Zij denkt daar anders over (en dat is haar goed recht. Ze is een puber). Anderzijds haal ik haar goed in qua rimpels. Daar is geen twijfel over.
3. Ik werk in een sector waar ik eigenlijk geen banden uit het verleden mee heb. Noch van thuis uit, noch via mijn studies. Dat is niet altijd evident, al moet ik zeker zeggen dat ik al immens veel heb bijgeleerd en het afwisselend werk heel fijn is. Mijn hart ligt echter nog altijd bij architectuur en kunst (en aanverwanten).
4. Soms wou ik dat ik meer geld had. Dat ik mij geen zorgen moet maken om een kapotte auto of wasmachine. Om een huis dat nog te verbouwen staat. Het lijkt me heerlijk om niet elke keer met schrik om het hart de stand van de rekeningen te moeten bekijken. Sommigen zullen zeggen dat ik, als ik ooit meer geld zal hebben, zal vergeten hoe het was en het niet meer zal kunnen appreciëren. Dat geloof ik eerlijk gezegd niet. 15 jaar geleden was ik nog zelfstandig. Ik zal nooit vergeten hoe ik toen heb moeten ploeteren en ik ben nog regelmatig blij dat ik dat niet meer moet meemaken.
5. Bovenal wou ik dat ik meer tijd had. Tijd om naast de dingen die ik moet doen ook nog eens de dingen die ik wil doen te doen. Dat is wel heel veel doen in één zin. Maar u begrijpt ongetwijfeld wat ik bedoel. De ziekte van deze.. tijd. Jawel.
6. In mijn hart zit een oud memeetje. Eentje dat verzot is op haar oude spulletjes en er geen afscheid van kan nemen. Eentje dat van veel dingen nog weet waar ze ze kocht (rommelmarkt en kringloop, baby!) en hoeveel ze betaalde. Eentje dat hoopt dat haar kinderen (en kleinkinderen) haar spulletjes zullen verdelen en nog voor heel lang aan haar zullen denken. Want dat deed ze ook met de spulletjes van haar eigen grootouders.
7. Ik kan ontzettend goed zwijgen. Het is misschien wel raar om dat over jezelf te zeggen, want dan lijkt het alsof je wilt dat mensen je dingen vertellen, maar geheimen zijn veilig bij mij. Ik wil trouwens niet echt dat mensen mij geheimen gaan vertellen, maar als iemand zegt dat ik niks mag vertellen, dan doe ik dat ook niet. Helaas heb ik al mogen ervaren dat zelfs dat kan misbruikt worden om mensen tegen elkaar op te zetten.
8. Ik ben niet bijzonder nieuwsgierig. Dat drijft mijn lief soms tot (een beetje) wanhoop, want plagerig dingen als 'dan zeg ik het niet' zeggen in de hoop dat ik dan mijn puppy eyes boven haal om het toch te weten te komen, mislukken danig. Meestal denk ik dan 'ok, dan niet' en is de kous ermee af. En dat vindt hij niet zo fijn.
9. Ik vind mijn pubers ontzettend leuk. Dat het eigenlijk wel twee brave kinderen zijn, zal vermoedelijk wel deels de oorzaak zijn. En natuurlijk word ik soms wel eens gek van hun sloddervosserigheid en hun humeurtjes nu en dan, maar bovenal zijn ze eigenlijk wel grappig en doen ze mij denken aan mijn eigen jeugdjaren. Er is trouwens niets leukers dan hen shockeren met 'kijk, dat vind ik nu eens een knappe vent'. De 'MOH MA-MA!!!' die daarop volgt: daarom doet een mens het dus.
10. Ik kan een goudvis nadoen. En een mug. En een puppy. En een kat. En een blaffende volwassen hond. En de waaiende wind. Maar ik doe het bijna nooit.
11. Ik vloek als een ketter en niet alleen in mijn auto. Toen ik vandaag nog eens het verhaal van de kilo lasagne, waarvan het schaaltje dubbelplooide toen ik het uit de oven haalde, opdiste, zei de jongste puber (die toen 5 of 6 jaar moet geweest zijn): 'Ja, dat weet ik nog. En toen moest je heel erg vloeken'. Zo zal ik dus herinnerd worden als ik ooit kom te gaan. Het vloekend memeetje met de oude spulletjes. U mag zelf een tekstje voor mijn grafzerk bedenken.
Dat was dat dus. Jullie hart loopt ondertussen ongetwijfeld over van vreugde omdat jullie dit allemaal nu te weten zijn gekomen. Tijd voor het beantwoorden van de vragen, als jullie het nog aankunnen tenminste. Ben ik trouwens even blij dat ik niet op die van Nachtbraker moest antwoorden, want daar had ik dus écht wel teveel over mijzelf moeten vertellen. Ik blog, ja, maar sommige dingen moeten niemand eigenlijk weten.
1. Op welke plek op aarde had je het liefst geboren willen zijn?
Daar heb ik nu nog nooit over nagedacht. Ik hou van België, zelfs van het volgebouwde aspect en het gruwelijk urbanisme. Als ik te lang in open landschappen zit, dan moet ik terug naar huis. Dus ik denk dat ik mag concluderen dat ik perfect gelukkig ben waar ik zit.
2. Welk voorwerp in jouw bezit is je het meest dierbaar?
Ondanks het feit dat ik veel spulletjes heb (zie het memeetje van hierboven), is er niets wat er echt uit springt. Aangezien mijn kinderen noch voorwerpen, noch mijn bezit zijn, kunnen zij hier niet komen opdraven. Ik vermoed dat mijn huis ook niet onder een voorwerp valt. Daarenboven is het nog voor een heel groot deel van de geldverstrekker, dus eigenlijk is het nog niet mijn bezit. Als ik dan iets moet kiezen, dan kies ik voor mijn computer. Mijn venster op de wereld, mijn link met hierbuiten, mijn mogelijkheid tot bloggen. Al klinkt dat nu toch wel een beetje alsof ik geen leven heb. Wat dus niet klopt. Niet, zeg ik u!
3. Op wiens talent ben je eigenlijk toch wel een beetje jaloers?
Ik heb niet echt iemand speciaal voor ogen, maar ik ben altijd wat jaloers op mensen die op iets komen waarvan ik denk: 'Damn, waarom ben ik daar nu niet op gekomen'. Ik kan ook wel een beetje jaloers zijn op iemand die heel mooi kan tekenen, schilderen, beeldhouwen of fotograferen.
4. Welk personage uit een boek zou je wel eens een dag (of langer) willen zijn?
Ook nog iets waarover ik nog nooit nadacht. Ik zie ook echt niet in waarom ik iemand uit een boek zou willen zijn. Ik wil eigenlijk niemand anders zijn. Is dat erg?
5. Welk aspect van je werk bevalt je het meest?
Het feit dat ik mijn werk zelfstandig mag doen. Ik kies wanneer ik dingen doe, doe ze op de manier die mij goed ligt. Autonomie en verantwoordelijkheid zijn heel belangrijk, dat leerde ik toen iemand mijn autonomie probeerde weg te nemen. Het had geen maand langer moeten duren, of ik zocht ander werk.Daarnaast ook het feit dat ik met heel veel mensen te maken heb. Er wordt nogal de nadruk gelegd op het uitbouwen van een netwerk en ik dacht in het begin: 'dat lukt mij nooit', maar eigenlijk heb ik na 5 jaar al een mooi netwerk met mensen die mij en mijn manier van werken appreciëren. Dat maakt mij blij.
6. Wat is je vroegste herinnering?
Dat weet ik niet. Ik ben zeer slecht in onthouden van dingen uit mijn jonge jeugdjaren. Ik weet nog dat we eens fondue hadden toen er bezoek was en dat mijn vader (tot groot jolijt van mijn moeder *kuch*) de ethanol te snel in de brandertjes deed en het vuur langs de keukenkast naar beneden liep. Gelukkig zonder al te veel erg. Ik ben ook ooit jaren aan een stuk boos geweest op de vervangjuf van het eerste leerjaar omdat ik mijn stiften niet mocht oprapen die ik per ongeluk had laten vallen. De tang! De oneerlijkheid! Ik weet ook nog dat ik bij mijn beste vriendin mocht gaan logeren toen mijn moeder naar het ziekenhuis moest omdat mijn ongeboren zus was gestorven. Nu nog ben ik ongemakkelijk bij het idee dat ik toen vooral blij was omdat ik bij haar mijn vriendin mocht gaan logeren. Ik was in alle gevallen een jaar of 6. Ik kan mij niet echt grote zaken van daarvoor herinneren.
7. Welk gerecht maak je het liefst klaar?
Ha! Ik vind koken een rotklus en als het niet zou moeten, deed ik het nooit. Helaas... Wat ik dus het liefst klaarmaak is iets wat amper werk is. Vis met tomaatjes en mozarella in de oven bijvoorbeeld. 10 minuten voorbereidend werk, 20 minuten in de oven en op tafel. Alleen jammer dat er dan nog altijd iets van aardappel of zo bij moet. Niks is ooit zo simpel als het lijkt.
8. Welke film kan je telkens opnieuw bekijken zonder hem beu te worden?
Zonder enige twijfel Bridget Jones Diary. De herkenbaarheid, heerlijk is dat. Al herken ik ondertussen ook gewoon elke scène uit de film. Ik ben trouwens behoorlijk blij met het nieuwste boek dat even leuk en grappig lijkt te worden als het eerste. Al zit er dit keer ook een serieuze kant aan, wat in de vorige twee niet het geval was. Welwel. Bridget wordt ouder.
9. Wat is het mooiste compliment dat je al ooit kreeg?
Ik denk dat dat 'je ziet er heel goed uit voor iemand van 40' was. Of: 'je bent knapper geworden met ouder worden'. Daar ben ik toch wel blij om, want ik was vroeger niet zo'n fan van mijzelf en mijn uiterlijk.
10. Hoe erg vind je liegen?
Ik hou niet van liegen. Ik ga niet zeggen dat ik nooit eens een onwaarheid vertel, maar ik voel mij daar niet goed bij. Ik ga nooit liegen over belangrijke zaken. Zelfs bijna nooit over onbelangrijke. In extreme gevallen, als iemand de waarheid niet kan hebben (of ik de waarheid niet kan zeggen), dan zwijg ik liever. Ik hou er ook niet van als anderen tegen mij liegen. Ik hou zelfs niet van blogs waarin overduidelijk gelogen wordt om er beter uit te komen. Dergelijke dingen irriteren me mateloos.
11. Wat is je favoriete liedje aller tijden?
Ik weet dat ik strikt gezien iets van Nirvana zou moeten nemen, maar eigenlijk is mijn all time favoriet nummer New Gold Dream van Simple Minds. Een favoriet nummer kan je 10 keer na elkaar beluisteren zonder het beu te worden. Ik denk niet dat dat met een nummer van Nirvana lukt, maar met 81-82-83-84 lukt dat dus wel. Ik zing het zelfs mee. Als er niemand luistert. Mijn goede daad voor de medemens binnen hoorafstand.
Nu is het de bedoeling dat ik 11 vragen verzin voor een aantal mensen die deze award (Liebster. Serieus. Van waar komt dat woord? En waarom in godsnaam 11?) in ontvangst mogen nemen. Ik probeer mensen te nemen die dit nog niet kregen, maar bij deze mag voor mijn part iedereen het stokje opnemen. Ik vind jullie allemaal tof.
1. Van welke gebeurtenis van de laatste week werd je ontzettend vrolijk en waarom?
2. Van welke gebeurtenis van de laatste week werd je ontzettend triest en waarom?
3. Champagne of een cocktail?
4. Welk moment zou je graag eens overdoen?
5. Hoe belangrijk is muziek voor jou?
6. Hoe belangrijk is een goede band met je collega's?
7. Trouwen of niet trouwen?
8. Je mag de job van je dromen kiezen. Welke kies je?
9. Heb je vrede met het ouder worden?
10. Vraag je je ook af wanneer die 11 vragen in godsnaam voorbij zijn?
11. Waarom blog je?
Ga je gang (als je wil):
two adorable men: Toomawashi en Elegant Slumming,
twee iets oudere getrouwen: Billy en Platoonline,
twee nieuwelingen in blogtown: Senorwauters en Broodconfituur.
En u, en u en u!
1. Ik hou er niet echt van om dingen over mijzelf te vertellen. Dat begint hier dus al goed. Ik kan uiteraard wel algemene dingen gaan vertellen, maar echt essentiële zaken hou ik liever voor mij en mijn naasten. Dit geldt niet alleen voor de blog, maar ook voor facebook en twitter. Meningen spuien, dat is voor anderen. Of misschien heb ik gewoon niks te zeggen.
2. Ik word deze maand 15 jaar moeder. Het is nog maar sinds kort dat ik mij niet om de zoveel tijd de bedenking: 'Moeder?! Ik?!' maak. Het onwerkelijkheidsgevoel was hier bijzonder groot. Dat ik een moeder kon zijn. De schrik sloeg mij bij wijlen om het hart ('ik kan dat niet'). Ik voelde mij zelf nog een jonkie. Die tijd is echter voorbij: de bijna-15-jarige zal mij in haar 16e levensjaar inhalen qua lengte. Qua wijsheid nog niet, maar dat is natuurlijk iets wat ik alleen weet. Zij denkt daar anders over (en dat is haar goed recht. Ze is een puber). Anderzijds haal ik haar goed in qua rimpels. Daar is geen twijfel over.
3. Ik werk in een sector waar ik eigenlijk geen banden uit het verleden mee heb. Noch van thuis uit, noch via mijn studies. Dat is niet altijd evident, al moet ik zeker zeggen dat ik al immens veel heb bijgeleerd en het afwisselend werk heel fijn is. Mijn hart ligt echter nog altijd bij architectuur en kunst (en aanverwanten).
4. Soms wou ik dat ik meer geld had. Dat ik mij geen zorgen moet maken om een kapotte auto of wasmachine. Om een huis dat nog te verbouwen staat. Het lijkt me heerlijk om niet elke keer met schrik om het hart de stand van de rekeningen te moeten bekijken. Sommigen zullen zeggen dat ik, als ik ooit meer geld zal hebben, zal vergeten hoe het was en het niet meer zal kunnen appreciëren. Dat geloof ik eerlijk gezegd niet. 15 jaar geleden was ik nog zelfstandig. Ik zal nooit vergeten hoe ik toen heb moeten ploeteren en ik ben nog regelmatig blij dat ik dat niet meer moet meemaken.
5. Bovenal wou ik dat ik meer tijd had. Tijd om naast de dingen die ik moet doen ook nog eens de dingen die ik wil doen te doen. Dat is wel heel veel doen in één zin. Maar u begrijpt ongetwijfeld wat ik bedoel. De ziekte van deze.. tijd. Jawel.
6. In mijn hart zit een oud memeetje. Eentje dat verzot is op haar oude spulletjes en er geen afscheid van kan nemen. Eentje dat van veel dingen nog weet waar ze ze kocht (rommelmarkt en kringloop, baby!) en hoeveel ze betaalde. Eentje dat hoopt dat haar kinderen (en kleinkinderen) haar spulletjes zullen verdelen en nog voor heel lang aan haar zullen denken. Want dat deed ze ook met de spulletjes van haar eigen grootouders.
7. Ik kan ontzettend goed zwijgen. Het is misschien wel raar om dat over jezelf te zeggen, want dan lijkt het alsof je wilt dat mensen je dingen vertellen, maar geheimen zijn veilig bij mij. Ik wil trouwens niet echt dat mensen mij geheimen gaan vertellen, maar als iemand zegt dat ik niks mag vertellen, dan doe ik dat ook niet. Helaas heb ik al mogen ervaren dat zelfs dat kan misbruikt worden om mensen tegen elkaar op te zetten.
8. Ik ben niet bijzonder nieuwsgierig. Dat drijft mijn lief soms tot (een beetje) wanhoop, want plagerig dingen als 'dan zeg ik het niet' zeggen in de hoop dat ik dan mijn puppy eyes boven haal om het toch te weten te komen, mislukken danig. Meestal denk ik dan 'ok, dan niet' en is de kous ermee af. En dat vindt hij niet zo fijn.
9. Ik vind mijn pubers ontzettend leuk. Dat het eigenlijk wel twee brave kinderen zijn, zal vermoedelijk wel deels de oorzaak zijn. En natuurlijk word ik soms wel eens gek van hun sloddervosserigheid en hun humeurtjes nu en dan, maar bovenal zijn ze eigenlijk wel grappig en doen ze mij denken aan mijn eigen jeugdjaren. Er is trouwens niets leukers dan hen shockeren met 'kijk, dat vind ik nu eens een knappe vent'. De 'MOH MA-MA!!!' die daarop volgt: daarom doet een mens het dus.
10. Ik kan een goudvis nadoen. En een mug. En een puppy. En een kat. En een blaffende volwassen hond. En de waaiende wind. Maar ik doe het bijna nooit.
11. Ik vloek als een ketter en niet alleen in mijn auto. Toen ik vandaag nog eens het verhaal van de kilo lasagne, waarvan het schaaltje dubbelplooide toen ik het uit de oven haalde, opdiste, zei de jongste puber (die toen 5 of 6 jaar moet geweest zijn): 'Ja, dat weet ik nog. En toen moest je heel erg vloeken'. Zo zal ik dus herinnerd worden als ik ooit kom te gaan. Het vloekend memeetje met de oude spulletjes. U mag zelf een tekstje voor mijn grafzerk bedenken.
Dat was dat dus. Jullie hart loopt ondertussen ongetwijfeld over van vreugde omdat jullie dit allemaal nu te weten zijn gekomen. Tijd voor het beantwoorden van de vragen, als jullie het nog aankunnen tenminste. Ben ik trouwens even blij dat ik niet op die van Nachtbraker moest antwoorden, want daar had ik dus écht wel teveel over mijzelf moeten vertellen. Ik blog, ja, maar sommige dingen moeten niemand eigenlijk weten.
1. Op welke plek op aarde had je het liefst geboren willen zijn?
Daar heb ik nu nog nooit over nagedacht. Ik hou van België, zelfs van het volgebouwde aspect en het gruwelijk urbanisme. Als ik te lang in open landschappen zit, dan moet ik terug naar huis. Dus ik denk dat ik mag concluderen dat ik perfect gelukkig ben waar ik zit.
2. Welk voorwerp in jouw bezit is je het meest dierbaar?
Ondanks het feit dat ik veel spulletjes heb (zie het memeetje van hierboven), is er niets wat er echt uit springt. Aangezien mijn kinderen noch voorwerpen, noch mijn bezit zijn, kunnen zij hier niet komen opdraven. Ik vermoed dat mijn huis ook niet onder een voorwerp valt. Daarenboven is het nog voor een heel groot deel van de geldverstrekker, dus eigenlijk is het nog niet mijn bezit. Als ik dan iets moet kiezen, dan kies ik voor mijn computer. Mijn venster op de wereld, mijn link met hierbuiten, mijn mogelijkheid tot bloggen. Al klinkt dat nu toch wel een beetje alsof ik geen leven heb. Wat dus niet klopt. Niet, zeg ik u!
3. Op wiens talent ben je eigenlijk toch wel een beetje jaloers?
Ik heb niet echt iemand speciaal voor ogen, maar ik ben altijd wat jaloers op mensen die op iets komen waarvan ik denk: 'Damn, waarom ben ik daar nu niet op gekomen'. Ik kan ook wel een beetje jaloers zijn op iemand die heel mooi kan tekenen, schilderen, beeldhouwen of fotograferen.
4. Welk personage uit een boek zou je wel eens een dag (of langer) willen zijn?
Ook nog iets waarover ik nog nooit nadacht. Ik zie ook echt niet in waarom ik iemand uit een boek zou willen zijn. Ik wil eigenlijk niemand anders zijn. Is dat erg?
5. Welk aspect van je werk bevalt je het meest?
Het feit dat ik mijn werk zelfstandig mag doen. Ik kies wanneer ik dingen doe, doe ze op de manier die mij goed ligt. Autonomie en verantwoordelijkheid zijn heel belangrijk, dat leerde ik toen iemand mijn autonomie probeerde weg te nemen. Het had geen maand langer moeten duren, of ik zocht ander werk.Daarnaast ook het feit dat ik met heel veel mensen te maken heb. Er wordt nogal de nadruk gelegd op het uitbouwen van een netwerk en ik dacht in het begin: 'dat lukt mij nooit', maar eigenlijk heb ik na 5 jaar al een mooi netwerk met mensen die mij en mijn manier van werken appreciëren. Dat maakt mij blij.
6. Wat is je vroegste herinnering?
Dat weet ik niet. Ik ben zeer slecht in onthouden van dingen uit mijn jonge jeugdjaren. Ik weet nog dat we eens fondue hadden toen er bezoek was en dat mijn vader (tot groot jolijt van mijn moeder *kuch*) de ethanol te snel in de brandertjes deed en het vuur langs de keukenkast naar beneden liep. Gelukkig zonder al te veel erg. Ik ben ook ooit jaren aan een stuk boos geweest op de vervangjuf van het eerste leerjaar omdat ik mijn stiften niet mocht oprapen die ik per ongeluk had laten vallen. De tang! De oneerlijkheid! Ik weet ook nog dat ik bij mijn beste vriendin mocht gaan logeren toen mijn moeder naar het ziekenhuis moest omdat mijn ongeboren zus was gestorven. Nu nog ben ik ongemakkelijk bij het idee dat ik toen vooral blij was omdat ik bij haar mijn vriendin mocht gaan logeren. Ik was in alle gevallen een jaar of 6. Ik kan mij niet echt grote zaken van daarvoor herinneren.
7. Welk gerecht maak je het liefst klaar?
Ha! Ik vind koken een rotklus en als het niet zou moeten, deed ik het nooit. Helaas... Wat ik dus het liefst klaarmaak is iets wat amper werk is. Vis met tomaatjes en mozarella in de oven bijvoorbeeld. 10 minuten voorbereidend werk, 20 minuten in de oven en op tafel. Alleen jammer dat er dan nog altijd iets van aardappel of zo bij moet. Niks is ooit zo simpel als het lijkt.
8. Welke film kan je telkens opnieuw bekijken zonder hem beu te worden?
Zonder enige twijfel Bridget Jones Diary. De herkenbaarheid, heerlijk is dat. Al herken ik ondertussen ook gewoon elke scène uit de film. Ik ben trouwens behoorlijk blij met het nieuwste boek dat even leuk en grappig lijkt te worden als het eerste. Al zit er dit keer ook een serieuze kant aan, wat in de vorige twee niet het geval was. Welwel. Bridget wordt ouder.
9. Wat is het mooiste compliment dat je al ooit kreeg?
Ik denk dat dat 'je ziet er heel goed uit voor iemand van 40' was. Of: 'je bent knapper geworden met ouder worden'. Daar ben ik toch wel blij om, want ik was vroeger niet zo'n fan van mijzelf en mijn uiterlijk.
10. Hoe erg vind je liegen?
Ik hou niet van liegen. Ik ga niet zeggen dat ik nooit eens een onwaarheid vertel, maar ik voel mij daar niet goed bij. Ik ga nooit liegen over belangrijke zaken. Zelfs bijna nooit over onbelangrijke. In extreme gevallen, als iemand de waarheid niet kan hebben (of ik de waarheid niet kan zeggen), dan zwijg ik liever. Ik hou er ook niet van als anderen tegen mij liegen. Ik hou zelfs niet van blogs waarin overduidelijk gelogen wordt om er beter uit te komen. Dergelijke dingen irriteren me mateloos.
11. Wat is je favoriete liedje aller tijden?
Ik weet dat ik strikt gezien iets van Nirvana zou moeten nemen, maar eigenlijk is mijn all time favoriet nummer New Gold Dream van Simple Minds. Een favoriet nummer kan je 10 keer na elkaar beluisteren zonder het beu te worden. Ik denk niet dat dat met een nummer van Nirvana lukt, maar met 81-82-83-84 lukt dat dus wel. Ik zing het zelfs mee. Als er niemand luistert. Mijn goede daad voor de medemens binnen hoorafstand.
Nu is het de bedoeling dat ik 11 vragen verzin voor een aantal mensen die deze award (Liebster. Serieus. Van waar komt dat woord? En waarom in godsnaam 11?) in ontvangst mogen nemen. Ik probeer mensen te nemen die dit nog niet kregen, maar bij deze mag voor mijn part iedereen het stokje opnemen. Ik vind jullie allemaal tof.
1. Van welke gebeurtenis van de laatste week werd je ontzettend vrolijk en waarom?
2. Van welke gebeurtenis van de laatste week werd je ontzettend triest en waarom?
3. Champagne of een cocktail?
4. Welk moment zou je graag eens overdoen?
5. Hoe belangrijk is muziek voor jou?
6. Hoe belangrijk is een goede band met je collega's?
7. Trouwen of niet trouwen?
8. Je mag de job van je dromen kiezen. Welke kies je?
9. Heb je vrede met het ouder worden?
10. Vraag je je ook af wanneer die 11 vragen in godsnaam voorbij zijn?
11. Waarom blog je?
Ga je gang (als je wil):
two adorable men: Toomawashi en Elegant Slumming,
twee iets oudere getrouwen: Billy en Platoonline,
twee nieuwelingen in blogtown: Senorwauters en Broodconfituur.
En u, en u en u!
1 november 2013
De grenzen van de verdraagzaamheid
Ik geef het toe, ik ben niet altijd de meest verdraagzame mens. U fietst traag voor mijn neus en ik kan niet voorbij (met mijn fiets, met mijn auto heb ik hier gek genoeg weinig last van): ik word redelijk nerveus. U rijdt als een gek met uw auto voorbij en ik denk aan mijn kinderen die hiervan het slachtoffer kunnen worden: ik wens u een boom toe. U legt een cd van Milow op: daar heb ik zelfs geen woorden voor.
Maar anderzijds moeten we toegeven dat dit allemaal maar kleine ergernissen zijn die zich niet uiten in agressief gedrag ten opzichte van anderen. In mijn auto of in mijn hoofd vloeken, daar heeft amper iemand last van, denk ik zo (mijn lief gaat hier niet mee akkoord, hij vangt al eens de verbale en slechtgehumeurde vlaag). Het is niet zo dat ik een boom op een hardrijder ga gooien (als ik dat al zou kunnen) of dat ik de trage fietser ga omver duwen. Over de cd van Milow zwijg ik even wijselijk, die tart de grenzen van mijn verdraagzaamheid.
Het is dan ook geweldig shockerend om in mijn facebook tijdlijn berichten te zien van mensen die ik altijd als uitermate vredelievend en even uitermate intelligent beschouwde. De extreem rechtse en ronduit racistische praat die daar tegenwoordig uitgekraamd wordt, is werkelijk hemeltergend. Ik geef het toe, ik ben extreem rechtse praat niet genegen. Extremisme is trouwens altijd gevaarlijk, ik hou er niet van.
Verder is het ronduit beangstigend dat de grenzen van de verdraagzaamheid steeds enger worden. Iedereen valt elkaar maar aan, op elke mogelijke manier en op zowat elk medium. Het is allemaal nog te begrijpen als er humor mee gepaard gaat, maar in vele gevallen is de humor weg en wordt het griezelig. De verklikmaatschappij is niet ver weg en een mens zou bang worden om zijn mening te geven (al lijken velen daar niet echt last van te hebben). Wie nu een vriend is, kan snel een vijand worden. Er wordt niks meer verdragen van elkaar, de ander moet kapot, het maakt soms niet uit op welke wijze. En iedereen vindt het maar nodig om het te zeggen, in geuren en kleuren. Ligt dat nu aan het feit dat we met zoveel op elkaar zitten? Aan het feit dat we in een maatschappij leven waarin geld en bezit het belangrijkste goed is en iedereen die dat belemmert er maar aan moet? Aan het feit dat niemand meer content en blij is? Aan het feit dat we met zijn allen alles moeten en amper nog wat mogen, zelfs van onszelf? Aan het feit dat er steeds een schuldige moet aangewezen worden?
Het zoeken naar een schuldige lijkt trouwens de hoofdbekommernis geworden van mensen die zich willen laten horen. Of het nu de crisis is, de vergrijzing, de politiek of god weet wat. Ik vind dat een kwalijke zaak. Het zoeken van een schuldige voor dergelijke allesomvattende problemen is tijdrovend en leidt zelden tot oplossingen. Ze hebben dat ook al eens geprobeerd in de jaren '30 en vele malen daarvoor. Het smaakt alleen maar wrang achteraf. Voor iedereen.
Gelukkig zijn er nog de filmpjes met baby's die huilen als hun moeder zingt. Of kinderen die hartverscheurend mooi kunnen zingen op één of andere tv-show. Of vertederende puppy's die ons met honde-oogjes aankijken op facebook. Dat maakt alles weer goed. Tjah.
Maar anderzijds moeten we toegeven dat dit allemaal maar kleine ergernissen zijn die zich niet uiten in agressief gedrag ten opzichte van anderen. In mijn auto of in mijn hoofd vloeken, daar heeft amper iemand last van, denk ik zo (mijn lief gaat hier niet mee akkoord, hij vangt al eens de verbale en slechtgehumeurde vlaag). Het is niet zo dat ik een boom op een hardrijder ga gooien (als ik dat al zou kunnen) of dat ik de trage fietser ga omver duwen. Over de cd van Milow zwijg ik even wijselijk, die tart de grenzen van mijn verdraagzaamheid.
Het is dan ook geweldig shockerend om in mijn facebook tijdlijn berichten te zien van mensen die ik altijd als uitermate vredelievend en even uitermate intelligent beschouwde. De extreem rechtse en ronduit racistische praat die daar tegenwoordig uitgekraamd wordt, is werkelijk hemeltergend. Ik geef het toe, ik ben extreem rechtse praat niet genegen. Extremisme is trouwens altijd gevaarlijk, ik hou er niet van.
Verder is het ronduit beangstigend dat de grenzen van de verdraagzaamheid steeds enger worden. Iedereen valt elkaar maar aan, op elke mogelijke manier en op zowat elk medium. Het is allemaal nog te begrijpen als er humor mee gepaard gaat, maar in vele gevallen is de humor weg en wordt het griezelig. De verklikmaatschappij is niet ver weg en een mens zou bang worden om zijn mening te geven (al lijken velen daar niet echt last van te hebben). Wie nu een vriend is, kan snel een vijand worden. Er wordt niks meer verdragen van elkaar, de ander moet kapot, het maakt soms niet uit op welke wijze. En iedereen vindt het maar nodig om het te zeggen, in geuren en kleuren. Ligt dat nu aan het feit dat we met zoveel op elkaar zitten? Aan het feit dat we in een maatschappij leven waarin geld en bezit het belangrijkste goed is en iedereen die dat belemmert er maar aan moet? Aan het feit dat niemand meer content en blij is? Aan het feit dat we met zijn allen alles moeten en amper nog wat mogen, zelfs van onszelf? Aan het feit dat er steeds een schuldige moet aangewezen worden?
Het zoeken naar een schuldige lijkt trouwens de hoofdbekommernis geworden van mensen die zich willen laten horen. Of het nu de crisis is, de vergrijzing, de politiek of god weet wat. Ik vind dat een kwalijke zaak. Het zoeken van een schuldige voor dergelijke allesomvattende problemen is tijdrovend en leidt zelden tot oplossingen. Ze hebben dat ook al eens geprobeerd in de jaren '30 en vele malen daarvoor. Het smaakt alleen maar wrang achteraf. Voor iedereen.
Gelukkig zijn er nog de filmpjes met baby's die huilen als hun moeder zingt. Of kinderen die hartverscheurend mooi kunnen zingen op één of andere tv-show. Of vertederende puppy's die ons met honde-oogjes aankijken op facebook. Dat maakt alles weer goed. Tjah.
11 oktober 2013
Nijd
Het had wat voeten in de aarde (neem maar modder de laatste dagen), maar het duurde even tot ik aan Nijd toekwam. Ik mag echt niet meer bloggen op commando, zelfs niet van mijzelf, het werkt niet. Dan gaat het van 'ik zou moeten' tot een hele rij maars die allen steek houden. Voor mij toch.
Het duurde ook even tot ik echt nijdig was. Ik heb wat andere dingen gehad de laatste weken, maar nijd was er niet zozeer bij. Maar eer(?)gisteren was het prijs en ik dacht: laten we dat maar onthouden tot we nog eens tijd hebben om erover te schrijven. De ervaring leert echter dat wachten leidt tot uitstel en ik hield het gevoel vast. Het is algemeen geweten dat Nijd een gevoel is dat je niet te lang vast mag houden. Je wordt er ziek van.
Bij deze ben ik erin geslaagd al ettelijke woorden te gebruiken zonder ook maar iets te zeggen. Niet dat dat nieuw is trouwens.
Anyway: u hoorde het vermoedelijk ook wel een paar dagen geleden. Er werd een Nederlander opgepakt die meer dan meerdere pubermeisjes misbruikte, zowel in het echt als via het internet. De meisjes deden dingen waarvan je hoopt dat je eigen 14-jarige dochter ze niet zou doen. Op zich al een reden om te ontbranden van colère, denk ik dan. Maar het kan zo mogelijk nog erger. De reacties op de krantenartikels. Digitaal en via facebook. Normaal lees ik ze niet, maar het waren er nog maar een stuk of 6 en ik dacht: toe maar. Even kijken wat de gemiddelde Vlaming hierop te zeggen heeft. Walging alom, hoopt een mens dan. Maar neen. Eén of andere onverlaat durft het aan om hierop te zeggen: 'goed van hem, moeten die meisjes maar niet zo onnozel zijn'.
En dan hoop ik dat die mens een grote boom op zijn weg tegenkomt. Eén die hij niet meer kan ontwijken. Moet hij maar niet zo onnozel zijn.
Het duurde ook even tot ik echt nijdig was. Ik heb wat andere dingen gehad de laatste weken, maar nijd was er niet zozeer bij. Maar eer(?)gisteren was het prijs en ik dacht: laten we dat maar onthouden tot we nog eens tijd hebben om erover te schrijven. De ervaring leert echter dat wachten leidt tot uitstel en ik hield het gevoel vast. Het is algemeen geweten dat Nijd een gevoel is dat je niet te lang vast mag houden. Je wordt er ziek van.
Bij deze ben ik erin geslaagd al ettelijke woorden te gebruiken zonder ook maar iets te zeggen. Niet dat dat nieuw is trouwens.
Anyway: u hoorde het vermoedelijk ook wel een paar dagen geleden. Er werd een Nederlander opgepakt die meer dan meerdere pubermeisjes misbruikte, zowel in het echt als via het internet. De meisjes deden dingen waarvan je hoopt dat je eigen 14-jarige dochter ze niet zou doen. Op zich al een reden om te ontbranden van colère, denk ik dan. Maar het kan zo mogelijk nog erger. De reacties op de krantenartikels. Digitaal en via facebook. Normaal lees ik ze niet, maar het waren er nog maar een stuk of 6 en ik dacht: toe maar. Even kijken wat de gemiddelde Vlaming hierop te zeggen heeft. Walging alom, hoopt een mens dan. Maar neen. Eén of andere onverlaat durft het aan om hierop te zeggen: 'goed van hem, moeten die meisjes maar niet zo onnozel zijn'.
En dan hoop ik dat die mens een grote boom op zijn weg tegenkomt. Eén die hij niet meer kan ontwijken. Moet hij maar niet zo onnozel zijn.
6 september 2013
Spijt
Ha, denkt ge nu, ze voelt zich niet alleen over alles schuldig, ze heeft ook nog spijt van en over alles. Eerst schuldig dat ze dingen gaat doen, dan spijt dat ze dingen gedaan heeft. Of niet gedaan heeft. Er is voor alles een reden om spijt te voelen.
Aber nein (mijn oudste dochter heeft voor het eerst Duits, dus ik begin alvast wat te oefenen). Spijt staat helemaal niet in mijn woordenboek. Dat vind ik nu eens de meest nutteloze emotie ter wereld. Gedane zaken nemen nooit keer, dus er spijt van hebben, heeft geen zin. Dat heb ik al beslist toen ik een 18-jarige was. Of daaromtrent, het is niet dat ik het bewust beslist heb.
Op mijn 16e had ik nog even spijt van het feit dat ik in mijn colère ruzie zocht (en kreeg) met een potentieel vriendje. Omdat ik daarna nooit meer zou weten hoe het kon geweest zijn. Ondertussen weet ik allang dat het leven meer in petto heeft dat dat ene potentiële vriendje. Case closed.
Dit gezegd zijnde: morgen (of overmorgen of de dag erna. Als ik tijd vind. En ik ga mij daar niet schuldig over voelen als ik de tijd niet vind): nijd.
Aber nein (mijn oudste dochter heeft voor het eerst Duits, dus ik begin alvast wat te oefenen). Spijt staat helemaal niet in mijn woordenboek. Dat vind ik nu eens de meest nutteloze emotie ter wereld. Gedane zaken nemen nooit keer, dus er spijt van hebben, heeft geen zin. Dat heb ik al beslist toen ik een 18-jarige was. Of daaromtrent, het is niet dat ik het bewust beslist heb.
Op mijn 16e had ik nog even spijt van het feit dat ik in mijn colère ruzie zocht (en kreeg) met een potentieel vriendje. Omdat ik daarna nooit meer zou weten hoe het kon geweest zijn. Ondertussen weet ik allang dat het leven meer in petto heeft dat dat ene potentiële vriendje. Case closed.
Dit gezegd zijnde: morgen (of overmorgen of de dag erna. Als ik tijd vind. En ik ga mij daar niet schuldig over voelen als ik de tijd niet vind): nijd.
2 september 2013
Schuldig
Schuldig voelen, ik doe dat niet, zei de jong getrouwde enkele weken terug. Ze kent het niet, ze doet er niet aan mee. De nieuwbakken echtgenoot zei van wel. Ik stak het op zijn afkomst uit de westelijke kant van Vlaanderen, maar toen bleek hij bij nader inzien toch niet aan schuldig te doen. Tot zover mijn theorie. Ik benijd hen.
Ik ben een kei in schuldig voelen. Er schuilt een door de nonnen opgevoed kind in mij, vermoed ik soms. Hoewel ik van nonnen weinig last had in mijn verleden. De enige die ik mij kan heugen, is het nonneke dat mij in het eerste middelbaar aardrijkskunde gaf. Het jaar erna ging ze op welverdiende rust (niet de eeuwige). Of dat aan mij lag, weet ik niet, maar het is een feit dat mijn aardrijkskundige kennis zeker een reden kan zijn waarom lesgevers naar hun pensioen verlangen. Het was een braaf menske, zoveel was zeker. Mijn schuldgevoel kan daar niet zijn oorsprong in vinden.
Waar het dan wel vandaan komt, is een groot raadsel. Ik heb niet bepaald een katholieke achtergrond. Ik zal het eens aan mijn persoonlijke psycholoog moeten vragen. Die blijft soms bij mij slapen. Het zou wat ongezond zijn, ware het niet dat hij mijn lief is.
Maar goed. Schuldig dus. Omdat ik 'neen' zeg tegen een uitnodiging omdat ik tijd voor mijzelf nodig heb. Omdat ik mijzelf niet in 4 kan delen. Omdat ik soms mijn geduld verlies over het feit dat het jongste kind secuur maar ook traag is. Omdat ik soms mijn geduld verlies omdat mijn oudste ouder wordt en mascara en nagellak het van het vindt. En ik vind mascara vies. Omdat ik mijn werk altijd op het laatste nippertje afwerk. Omdat ik dingen moet doen waar ik geen tijd voor heb. Omdat ik altijd vergeet naar de dokter/tandarts/kapper te bellen. Omdat ik kwaad ben op hem over dingen waar hij niet aan kan doen. Omdat ik vrienden vergeet op te bellen. Omdat ik soms voor dingen geen zin heb. Omdat ik soms echt heel lelijke dingen kan denken. Omdat die dingen niet weg lijken te gaan, maar altijd erger worden. Omdat ik een grote mond heb. Omdat ik dingen beloof en er dan geen zin in heb (maar ik doe ze wel altijd omdat ik mij dan nog schuldiger zou voelen). Omdat ik verder moet werken aan mijn huis en altijd andere dingen doe. Omdat omdat omdat.
Er zijn nochtans zat redenen om mij niet schuldig te voelen over al die dingen. Alleen lijken ze mij nooit te overtuigen.
Het zal toch aan de nonnen gelegen hebben. Ik kan het toch niet op onze nonkel pater steken zeg. Die brave mens.
Ik ben een kei in schuldig voelen. Er schuilt een door de nonnen opgevoed kind in mij, vermoed ik soms. Hoewel ik van nonnen weinig last had in mijn verleden. De enige die ik mij kan heugen, is het nonneke dat mij in het eerste middelbaar aardrijkskunde gaf. Het jaar erna ging ze op welverdiende rust (niet de eeuwige). Of dat aan mij lag, weet ik niet, maar het is een feit dat mijn aardrijkskundige kennis zeker een reden kan zijn waarom lesgevers naar hun pensioen verlangen. Het was een braaf menske, zoveel was zeker. Mijn schuldgevoel kan daar niet zijn oorsprong in vinden.
Waar het dan wel vandaan komt, is een groot raadsel. Ik heb niet bepaald een katholieke achtergrond. Ik zal het eens aan mijn persoonlijke psycholoog moeten vragen. Die blijft soms bij mij slapen. Het zou wat ongezond zijn, ware het niet dat hij mijn lief is.
Maar goed. Schuldig dus. Omdat ik 'neen' zeg tegen een uitnodiging omdat ik tijd voor mijzelf nodig heb. Omdat ik mijzelf niet in 4 kan delen. Omdat ik soms mijn geduld verlies over het feit dat het jongste kind secuur maar ook traag is. Omdat ik soms mijn geduld verlies omdat mijn oudste ouder wordt en mascara en nagellak het van het vindt. En ik vind mascara vies. Omdat ik mijn werk altijd op het laatste nippertje afwerk. Omdat ik dingen moet doen waar ik geen tijd voor heb. Omdat ik altijd vergeet naar de dokter/tandarts/kapper te bellen. Omdat ik kwaad ben op hem over dingen waar hij niet aan kan doen. Omdat ik vrienden vergeet op te bellen. Omdat ik soms voor dingen geen zin heb. Omdat ik soms echt heel lelijke dingen kan denken. Omdat die dingen niet weg lijken te gaan, maar altijd erger worden. Omdat ik een grote mond heb. Omdat ik dingen beloof en er dan geen zin in heb (maar ik doe ze wel altijd omdat ik mij dan nog schuldiger zou voelen). Omdat ik verder moet werken aan mijn huis en altijd andere dingen doe. Omdat omdat omdat.
Er zijn nochtans zat redenen om mij niet schuldig te voelen over al die dingen. Alleen lijken ze mij nooit te overtuigen.
Het zal toch aan de nonnen gelegen hebben. Ik kan het toch niet op onze nonkel pater steken zeg. Die brave mens.
31 juli 2013
Over de grens
De grens der verdraagzaamheid durft alhier al eens laag liggen. Dit ligt meestal niet aan één ding maar aan een opeenstapeling der dingen. Het spreekt voor zich dat dit geen leuke dingen zijn, al durven ook de leuke uitputtend zijn, wat dan weer gevolgen heeft voor de verdraagzaamheid.Vermoeidheid, het is iets. Iets ambetants. Er was een tijd dat ik er nooit moe uitzag. Dat was in de tijd dat ik jong was. Studeerde. Zelfs toen ik nog kleine kinderen had. Ik was wel moe, maar ik zag er nooit moe uit. Tegenwoordig word ik al eens met mijn neus op de feiten gedrukt ('je ziet er moe uit'). Zeg dus maar: hardhandig geduwd. Hoewel ik net een spiegel in mijn badkamer ophing, weiger ik erin te kijken. De confrontatie is niet bevorderlijk voor mijn humeur. Ik ken dat mens niet dat terugkijkt. Ze ziet er precies zo moe uit.
Anyway: ik verlang naar rust. Naar het stoppen van de verbouwingswerken naast de deur. Op zich allemaal niks op tegen (ik moet ook nog verbouwen), maar er gingen enkele zenuwslopende momenten aan vooraf. En oh wait: het is bouwverlof. Die periode waarin de aannemers op reis gaan. Hoort u dat, mijn beste? Ver. Lof. Uitroepteken en veelbetekenende blikken.
Ik verlang ook ontzettend naar het verhuizen van de buren van het lief (weinig kans, het zijn krakers) die met hun lawaai en ontzettend asociaal gedrag mijn zenuwen de hoogte in jagen. Naar het begin van mijn rustvakantie (oja, keep on dreaming). Naar een proper en afgewerkt huis (oja, keep on dreaming in 't kwadraat). Naar ononderbroken slaap die minstens een volle 8 uur duurt. Naar een volle zak geld. Al zal dat dan wel weer stress met zich meebrengen.
Het is ook nooit goed.
(maar voor de zekerheid: laat die zak geld maar komen)
Anyway: ik verlang naar rust. Naar het stoppen van de verbouwingswerken naast de deur. Op zich allemaal niks op tegen (ik moet ook nog verbouwen), maar er gingen enkele zenuwslopende momenten aan vooraf. En oh wait: het is bouwverlof. Die periode waarin de aannemers op reis gaan. Hoort u dat, mijn beste? Ver. Lof. Uitroepteken en veelbetekenende blikken.
Ik verlang ook ontzettend naar het verhuizen van de buren van het lief (weinig kans, het zijn krakers) die met hun lawaai en ontzettend asociaal gedrag mijn zenuwen de hoogte in jagen. Naar het begin van mijn rustvakantie (oja, keep on dreaming). Naar een proper en afgewerkt huis (oja, keep on dreaming in 't kwadraat). Naar ononderbroken slaap die minstens een volle 8 uur duurt. Naar een volle zak geld. Al zal dat dan wel weer stress met zich meebrengen.
Het is ook nooit goed.
(maar voor de zekerheid: laat die zak geld maar komen)
Abonneren op:
Reacties (Atom)