7/7

Er rest mij uiteraard voor dit jaar niet veel meer. Buiten u allen een heel fijn 2014 te wensen. Dat het mooier mag zijn dan het vorige, dat is zowel goed voor degenen die een mooi jaar hadden als voor degenen die een minder mooi jaar hadden. Iedereen blij.

Tot volgend jaar!

6/7

Verjaren. Kijk, dat is nu eens iets wat ik echt graag doe. Ik vind dat helemaal niet erg, hoewel ik ooit dacht dat ik het wel erg zou vinden om ouder te worden. Maar tot op heden valt het mee.

Dit jaar viel mijn verjaardag zoals elk jaar in november. Ik voel geen behoefte om daar iets aan te veranderen, laat staan dat ik het zou kunnen. Ik vind november een hele toffe maand. Niet te warm, lekker fris, soms wat mistig en mijn verjaardag. Ik ben een echt najaarskind.

Dit jaar viel mijn verjaardag op een zaterdag. Meteen een reden voor een feestje, dacht mijn lief, en hij nodigde wat vrienden uit. Ik wist ervan, maar dat betekende ook dat ik wat oude bekenden kon vragen. Ik besef dat ik eigenlijk niet zo goed ben in sociale contacten onderhouden. Mijn leven is te druk (flauw excuus) en de tijd gaat zo snel voorbij (even flauw excuus) dat het afspreken met vrienden er precies nog maar zelden van komt. Het spreekt dus voor zich dat ik er ontzettend van genoten heb. Genoeg om te beseffen dat ik het vanaf volgend jaar misschien maar wat anders moet gaan doen. Meer tijd steken in mijn vriendschappen. Want als zelfs mijn kinderen al beginnen zeggen dat het eigenlijk wel heel lang geleden is dat we nog bezoek hadden, is er misschien wel iets grondig mis. En zo ontstond een voornemen. Waar ik mij voor de verandering eens ga aan proberen houden.

5/7

Ik moet toch leren om eindelijk in mijn leven eens haalbare doelen te stellen. Nooit raakt hier iets af in de tijd die ik voorzien heb. Ik herken mijn jongste dochter daarin. En mijzelf dus blijkbaar ook. Deze week dus weer. 7 stukjes tegen het einde van het jaar. Waarom in godsnaam? Om er weer niet te geraken? Mijn badkamer afwerken in een week. Even buiten de grote gaten gerekend die laagje per laagje moeten opgevuld worden (damn you, aannemers en damn you, oude pleister) en tussendoor nog moeten drogen. Het spreekt vanzelf dat dat dus 3 dagen langer duurde dan gedacht. En ik ging morgen eigenlijk mijn laatste laag schilderen. Ik moet nog beginnen schilderen verdorie. Hate it. Niet dat schilderen, al die voorbereiding vooraleer je kan beginnen schilderen. En dan komt nog het moment waarop je alles moet afplakken, ook zo fijn. Bleh. Ik zal al blij zijn als ik tegen zondagavond klaar ben. In afwachting zijn dus ook de gordijnen weg in de badkamer. Dat zullen de meiden fijn vinden als ze hier aankomen morgen.

Anyway. Haalbare doelen dus. Eén van de belangrijke principes van doelen stellen. Ik moet misschien mijn boek maar nog eens lezen.

Of misschien moet ik maar beter nog wat verder werken. How 'bout that?

4/7

U mag mij allemaal proficiat wensen, want vandaag, maar dan 15 jaar geleden, werd ik voor het eerst moeder van een wonderlijke, prachtige, lieve, leuke, grappige en ondertussen al heel grote dochter. Sindsdien weten wij altijd wat gevierd tussen kerst en nieuw. We zouden ons anders wel vervelen, nietwaar.

Zo. Als dat geen mooi berichtje is.

En nu allemaal terug aan het werk.

3/7

Ik ben geen goede onthouder wat het weer en het nieuws betreft. Ik onthoud wel heel goed wat ze mij hebben aangedaan, maar dat is een ander verhaal waar ik nu niet op ga ingaan, want ik ging voor happy vandaag.

Anyway, wat mij dus wel bijbleef dit jaar, vooral omdat het nog maar enkele weken geleden is, was het mysterie van het geld in de brievenbussen. 'Wilde weldoener stopt geld in brievenbussen', stond er in de krant. Met dank aan Suske en Wiske voor de inspiratie waarschijnlijk. Wat een stress zal dat geweest zijn in Koksijde-Bad, stel je eens voor. Compleet zotgedraaide theorieën zullen in de lucht gehangen hebben. Geld in iemands bus stoppen, dat is toch uitermate verdacht. Een truuk van een immo-kantoor leek één van de mogelijkheden te zijn. Yeah right. Wie dat gelooft, gelooft nog in Sinterklaas. Of wacht.

Bij zijn vierde poging werd de man op heterdaad betrapt. Stel u voor. Op heterdaad betrapt. Terwijl hij geld in brievenbussen stopte. De snodaard. Wat een lef. Iedereen zal blij geweest zijn dat die anonieme giften eindelijk stopten. De onzekerheid. De stress!

Voor de enkelingen die het niet (meer) weten: de 39-jarige erfde een aanzienlijk bedrag van zijn overleden moeder, maar hij vond dat hij het niet nodig had. Hij besloot het dan maar uit te delen, anoniem. De rest zou hij dan maar aan een goed doel schenken. De gegoede burgers waren er immers een beetje vies van.

2/7

Ik vind 'Rango' geen mooie film, zei ik. Het was niet dat ik zelf keek, dat deed zijn zoon. De film is van mijn dochters en die vonden hem ook leuk. Ik niet.

'Tuurlijk niet', zei hij 'jij houdt niet van het type dat de hoofdrol speelt. Net zoals je niet van Jack Sparrow houdt in Pirates of the Carribean'. Jij houdt gewoon niet van praatjesmakers. En dat is er zo eentje die veel praatjes heeft en er zich op het einde toch uit weet te redden. Net als Rango.'

Hoe waar. Ik heb hartgrondig het schijt aan praatjesmakers. Veel blabla, weinig om het lijf. Ik heb er genoeg gezien in mijn leven, maar helaas blijven ze opduiken op plaatsen waar je ze wel en niet verwacht. Op het werk, dat is het ergste. In mijn privéleven kan ik ze nog vermijden, maar op het werk blijf je ermee geconfronteerd. Met die types die de pluimen van een ander gebruiken tot hun meerdere eer en glorie. Van die mensen die de baas altijd imponeren terwijl ze altijd minder doen dan een ander. En daar loopt de baas dan weer in. Van die collega's die ook altijd een excuus klaar hebben om hun nietsdoen te verhullen en er nog mee wegkomen ook. Ook voor hen lijkt de film altijd goed af te lopen.

*gruwel*

Maar het komende jaar zal het geen waar zijn. In 2014 ga ik niet over mij laten lopen. Dan gaan we collectief er iets aan doen, samen met de anderen die er het sch**t van krijgen.

Of neen. Toch weer niet. Zoals gewoonlijk.

Oh wait. Ik ging iets positiefs schrijven. Iets goedgezindmakends.

Morgen dan maar. Of straks. Want als ik wacht op morgen, raak ik nooit aan 7 stukjes vóór nieuwjaar.

1/7

Als ik nu nog 7 blogberichten schrijf dit jaar, dan zit ik aan een gemiddelde van 4 per maand. Niet vet precies. En zeggen dat er tijden waren dat ik in een ver blogverleden 3 berichten per dag wou schrijven en dat niet kon omdat anders niemand nog zou kunnen volgen. Overlopend van inspiratie. De tijden zijn veranderd. Of misschien is de tijd veranderd.

Naar het schijnt heb je, als je pensioengerechtigd bent, geen tijd meer over. Ik heb er nu al geen meer over, dus dat belooft. Misschien moet ik mijn aanvraag al indienen. Vermoedelijk zou ik niet veel meer doen dan nu het geval is. Al zou ik dan misschien wel tijd hebben voor mijn huis. Om het proper te houden bijvoorbeeld (hoe doet iedereen dat toch? En ja, ik ken mensen zonder poetsvrouw). Om te schilderen. Gaten in de muren op te vullen. Met mijn kinderen bezig te zijn (ah, die willen dat vermoedelijk niet meer). Eindelijk dat plan van de verbouwing te tekenen (het moest al klaar zijn). Om tijd te hebben voor mijn lief zonder elke keer te denken aan wat er nog van werk ligt te wachten in mijn huis.

Ik volgde een cursus time management. Op zich best wel interessant, maar niet alle tips vond ik zo geschikt voor een moeder met twee kinderen, een huis in afbetaling en een nog noodzakelijke verbouwing. Dienstencheques (ja, maar je moet ze toch betalen). Collect & go (ja, maar het kost meer). Tijdskrediet opnemen (yeah right, en wie zal de rekeningen betalen?). Soms denk ik dat het enige waar ik nog aan denk geld en tijd is. Al klopt dat niet echt. Ik denk zelfs aan dingen waar ik niet aan wil denken.

Soms denk ik dat het tijd is dat ik weer eens wat leuke dingen post. Vanaf morgen dan.

Beloofd.