Ik ga beginnen bij cd 1 en dan het rijtje aflopen tot 5 en dan opnieuw beginnen, al vind ik cd 1 niet zo mooi, zei ik. Waarom begin je dan bij 1, zei hij. Omdat ik van structuur hou. Dat zei ik dan weer. Bij deze bent u gewaarschuwd: ik hou van structuur. Ik hou niet van onverwachte wendingen, van het warenhuis dat zijn indeling verandert en mij compleet in de war brengt, van plannen die veranderen, van mijn werkstructuur die omwille van 1 telefoontje compleet naar de vaantjes is. U begrijpt het plaatje. Niettemin begrijp ik plaatje 1 nog altijd niet zo goed. Hoewel, bij het bekijken valt het op dat de meeste nummers te situeren zijn in het begin van de jaren '70, een aantal in de jaren '60 en een nog kleiner aantal daarbuiten. En de eerste jaren van de jaren '70, die zijn zo niet mijn ding qua muziek.
Maar goed: alles voor de structuur, dus ik schotel u iets voor waarvan het mij sterk verwonderde dat het Belgisch was. Ik herhaal even wat het Belpopboekje schrijft: "Soul van twee Portugese broers die in 1959 met hun ouders naar België vluchtten. 'Move' is hun grootste succes. Fernanda Lameirinhas wordt later bekend als chansonnier met een unieke Portugese crossover-stijl. Hij werkt regelmatig samen met Raymond van het Groenewoud."
Mij doet het vooral denken aan mijn eerste werk. Pas afgestudeerd als architect, ging ik werken bij een... architect (nounou, wie had dàt kunnen denken). Want zo hoort dat, als je pas afgestudeerd bent, dan moet je twee jaar stage doen. Ik ben er na mijn stage nog meer dan 5 jaar gebleven, tot de dag vóór mijn jongste dochter werd geboren. Het waren 7 toffe jaren en ik werd er overstelpt met de jaren '60, want hij was uiteraard een stukje ouder dan ikzelf. Jimi Hendrix, The Doors (tot mijn grote spijt, het zal nooit goedkomen tussen mij en The Doors) en Janis Joplin werden altijd iets verhoogd in volume, want wij luisterden naar Studio Brussel en die werden daar van tijd tot tijd al eens gedraaid. Ik mag er eerlijk gezegd niet aan denken dat ik hen hele dagen had moeten horen, mijn kopje thee is het nooit geworden.
Maar goed. Jess & James voor u. Uit 1968. Toen was ik nog niet geboren. En u?
9 maart 2014
3 maart 2014
Belpop (intro)
Enkele verjaardagen geleden kreeg ik van mijn lief de cd-box Belpop kado. Ik had die gevraagd en hij had dat goed begrepen. Het blijft tot op vandaag één van mijn favorieten om mee te zeulen tussen mijn huis en mijn auto. Nuja, 'zeulen' is een groot woord, maar u snapt het plaatje.
Ooit had ik op mijn eerste blog een rubriekje over mijn schoolgaande jeugd. Die was ettelijke jaren lang, studeren heeft zo zijn voordelen. Om van bissen maar te zwijgen. Anyway: voor dat rubriekje zocht ik drie nummers uit die tijd en linkte die aan verhalen en uitermate spannende belevenissen uit mijn schooljaren. Het hoeft niet gezegd dat daar vanaf een bepaalde leeftijd jongens een grote rol begonnen te spelen, zelfs in die mate dat bepaalde mijn muziekkeuze grondig bepaalden. Het was, al zeg ik het zelf, een fijn rubriekje. Ik vond het zelfs jammer dat het ten einde was, maar terug naar school gaan had ik er dan weer niet voor over.
Heimwee naar vroeger doet mij echter teruggrijpen naar iets gelijkaardigs. Bij deze krijgt u dus op geregelde tijdstippen een belpopliedje met verhaaltje kado. Geen verhaaltje bij het liedje, dergelijke research moet u zelf maar gaan doen, wel een verhaaltje over Elke. Enig egocentrisme is de blogger niet vreemd, mij dus ook niet.
Ik kijk er al naar uit. Kwestie dat toch iemand er al naar uit kijkt.
Ooit had ik op mijn eerste blog een rubriekje over mijn schoolgaande jeugd. Die was ettelijke jaren lang, studeren heeft zo zijn voordelen. Om van bissen maar te zwijgen. Anyway: voor dat rubriekje zocht ik drie nummers uit die tijd en linkte die aan verhalen en uitermate spannende belevenissen uit mijn schooljaren. Het hoeft niet gezegd dat daar vanaf een bepaalde leeftijd jongens een grote rol begonnen te spelen, zelfs in die mate dat bepaalde mijn muziekkeuze grondig bepaalden. Het was, al zeg ik het zelf, een fijn rubriekje. Ik vond het zelfs jammer dat het ten einde was, maar terug naar school gaan had ik er dan weer niet voor over.
Heimwee naar vroeger doet mij echter teruggrijpen naar iets gelijkaardigs. Bij deze krijgt u dus op geregelde tijdstippen een belpopliedje met verhaaltje kado. Geen verhaaltje bij het liedje, dergelijke research moet u zelf maar gaan doen, wel een verhaaltje over Elke. Enig egocentrisme is de blogger niet vreemd, mij dus ook niet.
Ik kijk er al naar uit. Kwestie dat toch iemand er al naar uit kijkt.
2 maart 2014
Photo challenge 52 weeks: 2/52
Zozo, terwijl iedereen aan 9 zit, loop ik weer achter de feiten aan. Maar dat geeft niet (maak ik mijzelf dan maar wijs).
Ik ging even naar buiten om af te spreken met een vriendin en stootte op dit:
De aandachtige lezer zal ondertussen wel doorhebben dat 'dit' niet staat waar ik woon en officieel gedomicilieerd ben. Dit staat waar het lief woont en officieel gedomicilieerd is. Ik ben daar dus ook soms en het is als het ware mijn tweede thuis. En ik moet het eerlijk toegeven: zoiets schoons, dat hebben wij hier niet. Hij zal het graag horen, want zoals alle Gentenaars vindt hij Gent ver verheven boven Brugge. Ik laat hem maar denken. Zo blijft iedereen blij.
Ik ging even naar buiten om af te spreken met een vriendin en stootte op dit:
De aandachtige lezer zal ondertussen wel doorhebben dat 'dit' niet staat waar ik woon en officieel gedomicilieerd ben. Dit staat waar het lief woont en officieel gedomicilieerd is. Ik ben daar dus ook soms en het is als het ware mijn tweede thuis. En ik moet het eerlijk toegeven: zoiets schoons, dat hebben wij hier niet. Hij zal het graag horen, want zoals alle Gentenaars vindt hij Gent ver verheven boven Brugge. Ik laat hem maar denken. Zo blijft iedereen blij.
25 februari 2014
Alle ongemakken met een O, met relativering in cursief
Onbehagen. Het gevoel dat mijn leven overgenomen lijkt te hebben op compleet oncontroleerbare wijze.
Onbehagen over delen van het werk die, omwille van dingen die niet in mijn macht liggen, compleet lijken te ontsporen. Niet dat mij dat kwalijk kan genomen worden, ongetwijfeld lopen anderen met hetzelfde gevoel rond. Jaren werken, onderhandelen en zwoegen en finaal botsen op mensen die nooit met de neus in dezelfde richting zullen staan. Wat op zich niet hoefde, enig begrip was al goed. Maar tegenstrijdigheid was nog nooit zo confronterend. En dat terwijl we op een boogscheut van relatieve vrede stonden. Mijn frustratie is torenhoog. Maar gelukkig had ik een goede evaluatie en een goed gesprek met mijn baas.
Onbehagen over de vermoeidheid die mij parten blijft spelen en mij, na een nacht slecht slapen, meteen weer na de werkdag de zetel in duwt of in het weekend zelfs overdag in bed. Onbehagen over de controledokter, die vond dat ik maar op mijn tanden moest bijten nu er niks te vinden was, en mij dus maar vroeger terug naar het werk stuurde. Wat ik dan maar deed. Totaal onterecht, zo blijkt, maar ik ben nu weer in gang, dus wat doet een mens. Maar ik zadel mijn collega nu niet op met mijn werk.
Onbehagen omdat mijn weegschaal steeds hogere cijfers begint aan te tonen en ik ook dat geen halt lijk toe te kunnen roepen. Al ben ik weer beginnen fitnessen, maar zelfs dat geeft mij niet het gevoel dat ik er wat aan doe. Maar goed, ik ga toch al.
Onbehagen over mijn tijdverspilling op sociale media die mij op meerdere vlakken enorm kunnen irriteren. Maar op andere vlakken dan weer niet.
Onbehagen omdat bepaalde fysieke pijn in volle hevigheid terugkomt en ik op den duur denk dat het niet meer over zal gaan. Maar maandag mag ik naar de dokter.
Onbehagen omdat bepaalde mensen (weer) (onrechtstreeks) in mijn leven verschijnen terwijl ik die daar niet wil. Omdat ik daar blijkbaar ook geen controle over heb en geen controle over mag hebben. Onbehagen omdat ik vind dat ik niet begrepen word. Maar dat zal wel niet zo zijn.
Onbehagen omdat ik voel dat ik ergens begin te raken waar ik niet wil zijn. Oververmoeid. Overwerkt. Overgestresseerd. Ongelukkig. Maar blijkbaar moet je dat soms hebben, je wordt er weerbaar van.
Mijn gat.
Onbehagen over delen van het werk die, omwille van dingen die niet in mijn macht liggen, compleet lijken te ontsporen. Niet dat mij dat kwalijk kan genomen worden, ongetwijfeld lopen anderen met hetzelfde gevoel rond. Jaren werken, onderhandelen en zwoegen en finaal botsen op mensen die nooit met de neus in dezelfde richting zullen staan. Wat op zich niet hoefde, enig begrip was al goed. Maar tegenstrijdigheid was nog nooit zo confronterend. En dat terwijl we op een boogscheut van relatieve vrede stonden. Mijn frustratie is torenhoog. Maar gelukkig had ik een goede evaluatie en een goed gesprek met mijn baas.
Onbehagen over de vermoeidheid die mij parten blijft spelen en mij, na een nacht slecht slapen, meteen weer na de werkdag de zetel in duwt of in het weekend zelfs overdag in bed. Onbehagen over de controledokter, die vond dat ik maar op mijn tanden moest bijten nu er niks te vinden was, en mij dus maar vroeger terug naar het werk stuurde. Wat ik dan maar deed. Totaal onterecht, zo blijkt, maar ik ben nu weer in gang, dus wat doet een mens. Maar ik zadel mijn collega nu niet op met mijn werk.
Onbehagen omdat mijn weegschaal steeds hogere cijfers begint aan te tonen en ik ook dat geen halt lijk toe te kunnen roepen. Al ben ik weer beginnen fitnessen, maar zelfs dat geeft mij niet het gevoel dat ik er wat aan doe. Maar goed, ik ga toch al.
Onbehagen over mijn tijdverspilling op sociale media die mij op meerdere vlakken enorm kunnen irriteren. Maar op andere vlakken dan weer niet.
Onbehagen omdat bepaalde fysieke pijn in volle hevigheid terugkomt en ik op den duur denk dat het niet meer over zal gaan. Maar maandag mag ik naar de dokter.
Onbehagen omdat bepaalde mensen (weer) (onrechtstreeks) in mijn leven verschijnen terwijl ik die daar niet wil. Omdat ik daar blijkbaar ook geen controle over heb en geen controle over mag hebben. Onbehagen omdat ik vind dat ik niet begrepen word. Maar dat zal wel niet zo zijn.
Onbehagen omdat ik voel dat ik ergens begin te raken waar ik niet wil zijn. Oververmoeid. Overwerkt. Overgestresseerd. Ongelukkig. Maar blijkbaar moet je dat soms hebben, je wordt er weerbaar van.
Mijn gat.
20 februari 2014
Kleine beetjes luxe
Wij hebben niet zoveel nodig, wij. We hebben een huis. De toestand daarvan werd al meermaals bejubeld op mijn blog. Of de vorige of die daarvoor. Ik weet het allemaal niet meer zo goed. De tijd verglijdt en hij doet dat in een ijltempo.
Het huis dus. Dat dateert van 1935 en ik hou ervan. Ik zag de originele plannen en de voorgevel op het plan was het spiegelbeeld van wat het is. Gelukkig maar, of de voordeur kwam uit in de living en het raam stond haaks op de binnenmuur tussen de living en de hall. De ramen zijn dus ook nog uit 1935. De voorruit niet die moest vorig jaar vervangen worden toen een vrachtwagen een klapband vóór mijn deur kreeg. 's Morgens met brekend glas uit uw bed geblazen worden, dat is niet om te lachen. Zeker niet als dat glas eerst in uw huis zat. Maar goed, nog dezelfde dag zat er weer glas in. Enkel glas, dat ging het snelste en dat zat er oorspronkelijk ook in. Dubbel is niet mogelijk in mijn oude ramen.
Beetje bij beetje doen wij hier aan voort. De badkamer is, op een ingemaakte kast (dringend uit te tekenen trouwens), de moulures en de plinten klaar. Dat heeft even geduurd, ook daar gooide het virus roet in het eten. Er was ook even geen warm water meer, want de legendarische hoeveelheid kalk in het water besloot een stuk van de thermostatische kraan om zeep te helpen. Na een doortocht van de loodgieter opnieuw warm water hebben in je bad, dat behoort tot de beetjes luxe.
De kinderkamers zijn ook bijna klaar. Ook daar ontbreken de plinten nog, alsook een afwerking tegen het kleine stukje buitenmuur. Ze hebben jaren gewacht op hun molenaarstrap naar hun hoogslaper. Die trappen lagen al bijna evenveel jaren in de garage. Maar ik deed het, want ik mocht er niet aan denken dat ze het huis uit waren vooraleer hun kamer af was. En weerom kwam er wat luxe bij. En de coolste kamer van al hun vriendinnen, ook dat is een beetje luxe.
Het is evenzeer luxe dat het deze winter niet vroor (van mij mag het even zo blijven). Dat betekende dat de waterleiding van de keuken niet mee bevroor. Dat de deur van de wasmachine geen kuren kreeg, want sluiten bij koud weer, dat is teveel gevraagd. De dag dat het water weer uit de kraan stroomt na de vrieskou, dat is luxe. En nog geen klein beetje.
Eén van de laatste stappen zal een grote zijn. Want die bevriezende waterleidingen, dat is toch maar niks. En dus moet de achterbouw verbouwd. Of platgegooid en heropgebouwd. Moeten er nieuwe ramen met deftig glas. Moet het opstijgend grondvocht aangepakt worden. Moet er een waterontharder komen. Moet er nog een douche en toilet beneden, want ooit word ik oud. En moet er nog zoveel waar ik amper aan durf denken.
Maar ooit is het af. En dan zullen we heel veel kleine beetjes luxe hebben. En moet ik mij niet meer schamen als er volk over de vloer komt. Ooit komt de dag dat ik niet meer 'welkom in mijn werf' zal zeggen. En dat is een hele grote luxe.
Het huis dus. Dat dateert van 1935 en ik hou ervan. Ik zag de originele plannen en de voorgevel op het plan was het spiegelbeeld van wat het is. Gelukkig maar, of de voordeur kwam uit in de living en het raam stond haaks op de binnenmuur tussen de living en de hall. De ramen zijn dus ook nog uit 1935. De voorruit niet die moest vorig jaar vervangen worden toen een vrachtwagen een klapband vóór mijn deur kreeg. 's Morgens met brekend glas uit uw bed geblazen worden, dat is niet om te lachen. Zeker niet als dat glas eerst in uw huis zat. Maar goed, nog dezelfde dag zat er weer glas in. Enkel glas, dat ging het snelste en dat zat er oorspronkelijk ook in. Dubbel is niet mogelijk in mijn oude ramen.
Beetje bij beetje doen wij hier aan voort. De badkamer is, op een ingemaakte kast (dringend uit te tekenen trouwens), de moulures en de plinten klaar. Dat heeft even geduurd, ook daar gooide het virus roet in het eten. Er was ook even geen warm water meer, want de legendarische hoeveelheid kalk in het water besloot een stuk van de thermostatische kraan om zeep te helpen. Na een doortocht van de loodgieter opnieuw warm water hebben in je bad, dat behoort tot de beetjes luxe.
De kinderkamers zijn ook bijna klaar. Ook daar ontbreken de plinten nog, alsook een afwerking tegen het kleine stukje buitenmuur. Ze hebben jaren gewacht op hun molenaarstrap naar hun hoogslaper. Die trappen lagen al bijna evenveel jaren in de garage. Maar ik deed het, want ik mocht er niet aan denken dat ze het huis uit waren vooraleer hun kamer af was. En weerom kwam er wat luxe bij. En de coolste kamer van al hun vriendinnen, ook dat is een beetje luxe.
Het is evenzeer luxe dat het deze winter niet vroor (van mij mag het even zo blijven). Dat betekende dat de waterleiding van de keuken niet mee bevroor. Dat de deur van de wasmachine geen kuren kreeg, want sluiten bij koud weer, dat is teveel gevraagd. De dag dat het water weer uit de kraan stroomt na de vrieskou, dat is luxe. En nog geen klein beetje.
Eén van de laatste stappen zal een grote zijn. Want die bevriezende waterleidingen, dat is toch maar niks. En dus moet de achterbouw verbouwd. Of platgegooid en heropgebouwd. Moeten er nieuwe ramen met deftig glas. Moet het opstijgend grondvocht aangepakt worden. Moet er een waterontharder komen. Moet er nog een douche en toilet beneden, want ooit word ik oud. En moet er nog zoveel waar ik amper aan durf denken.
Maar ooit is het af. En dan zullen we heel veel kleine beetjes luxe hebben. En moet ik mij niet meer schamen als er volk over de vloer komt. Ooit komt de dag dat ik niet meer 'welkom in mijn werf' zal zeggen. En dat is een hele grote luxe.
19 februari 2014
De bovenste helft
Het gebeurde op een ochtend, meer bepaald deze ochtend. Het gebeurde zelfs op meerdere ochtends, zelfs op middagen en avonden. En halfweg de dag, dat ook. Een mens kijkt hier nogal zijn ogen uit.
Onze straat kan met momenten nogal druk zijn. Parkeerdruk, vooral tijdens de dag, want dan zijn de bank en alle winkels om de hoek open. Het wil dus wel eens gebeuren dat je niet voor de deur kan parkeren. Maar ach, daar dienen dien parkeerplaatsen voor mensen met een handicap dan voor natuurlijk. Even kort parkeren en daar heeft niemand last van, nietwaar.
Deze van vanmorgen sloeg werkelijk alles. Er was parkeerplaats zat vóór de deur van de bakker, maar ocharme, dan moet je je in zo'n gat proberen te zetten, natuurlijk. En dat is zo lastig. Dan maar rechtdoor de voorbestemde parkeerplaats in. Vriendelijk als ze was, besloot ze hem niet volledig in te palmen. Er maar half op staan, dat maakt het maar half zo erg. Ik zag haar uitstappen, er leek mij weinig mis. Vermoedelijk was ze maar half gehandicapt dan. De bovenste helft of zo. Maar ik gaf haar het voordeel van de twijfel.
Ze stond de derde in rij bij de bakker. Ik de tweede. Ze mompelde geïrriteerd bij zichzelf omdat het meisje van de bakker (wat niet zijn meisje is, hij heeft een man) de bestellingen klaarmaakte en niet bediende. Dat het zo traag ging. Ik heb eigenlijk mijn bestelling wat traag gedaan, mijn slecht karakter neemt al eens de bovenhand.
Buiten ging ik even kijken. Ze had geen kaart. Zelfs geen halve. Soms heb ik spijt dat mijn mond groter is op papier dan in het echt.
Maar ach. Wat weet ik ervan. Ik kan immers te voet naar de bakker. Hij woont om de hoek.
Onze straat kan met momenten nogal druk zijn. Parkeerdruk, vooral tijdens de dag, want dan zijn de bank en alle winkels om de hoek open. Het wil dus wel eens gebeuren dat je niet voor de deur kan parkeren. Maar ach, daar dienen dien parkeerplaatsen voor mensen met een handicap dan voor natuurlijk. Even kort parkeren en daar heeft niemand last van, nietwaar.
Deze van vanmorgen sloeg werkelijk alles. Er was parkeerplaats zat vóór de deur van de bakker, maar ocharme, dan moet je je in zo'n gat proberen te zetten, natuurlijk. En dat is zo lastig. Dan maar rechtdoor de voorbestemde parkeerplaats in. Vriendelijk als ze was, besloot ze hem niet volledig in te palmen. Er maar half op staan, dat maakt het maar half zo erg. Ik zag haar uitstappen, er leek mij weinig mis. Vermoedelijk was ze maar half gehandicapt dan. De bovenste helft of zo. Maar ik gaf haar het voordeel van de twijfel.
Ze stond de derde in rij bij de bakker. Ik de tweede. Ze mompelde geïrriteerd bij zichzelf omdat het meisje van de bakker (wat niet zijn meisje is, hij heeft een man) de bestellingen klaarmaakte en niet bediende. Dat het zo traag ging. Ik heb eigenlijk mijn bestelling wat traag gedaan, mijn slecht karakter neemt al eens de bovenhand.
Buiten ging ik even kijken. Ze had geen kaart. Zelfs geen halve. Soms heb ik spijt dat mijn mond groter is op papier dan in het echt.
Maar ach. Wat weet ik ervan. Ik kan immers te voet naar de bakker. Hij woont om de hoek.
18 februari 2014
Photo challenge 52 weeks 1/52
Het idee ontstond in het het hoofd van ene medeblogger die ik ondertussen persoonlijk ken. Enthousiast als ik ben over dingen, besloot ik mee te doen. In week 1 ging het echter mis. Een virus kruiste mijn pad en dat bleek nogal hardnekkig te zijn. Het virus, niet het pad. Het steekt trouwens ook nu nog de kop op als ik onvoldoende of slecht slaap, maar ik ben alweer aan het werk. Over dat laatste ga ik later nog eens een klaagzang aanheffen, maar niet vandaag.
Bij deze zit ik dus aan week 1, terwijl iedereen het over week 7 heeft. Maar ach, ik haal dat wel in. Of niet. Dan loop ik maar achter. Daar gaan we niet dood van, nietwaar.
Ik start in mijn tuin. Niet dat daar veel van te zien is, want het is nacht. Maar geef toe: de sfeerverlichting, speciaal voor u en mijzelf en kinderen gehaald bij onze Zweedse vrienden, heeft wel iets dat in week 1 had gepast. Hier is het altijd kerst, zou het lief zeggen. En hij zegt dat met een glimlachje alsof hij het niet nodig vindt. Maar ach, wij houwen van kerst, zelfs in de lente.
Bij deze zit ik dus aan week 1, terwijl iedereen het over week 7 heeft. Maar ach, ik haal dat wel in. Of niet. Dan loop ik maar achter. Daar gaan we niet dood van, nietwaar.
Ik start in mijn tuin. Niet dat daar veel van te zien is, want het is nacht. Maar geef toe: de sfeerverlichting, speciaal voor u en mijzelf en kinderen gehaald bij onze Zweedse vrienden, heeft wel iets dat in week 1 had gepast. Hier is het altijd kerst, zou het lief zeggen. En hij zegt dat met een glimlachje alsof hij het niet nodig vindt. Maar ach, wij houwen van kerst, zelfs in de lente.
Abonneren op:
Reacties (Atom)